Gerizler başından atlayamadım Aman Aman
Döküldü cephanelerim toplayamadım
Düşman galip geldi haklayamadım Aman Aman
Amanın amanın efeler de öldürmen beni
Çakır da gözlü Gülsüm'üme bildirmen beni
Annemi anladığım yaştayım.
Susmalarına kızmayı bırakıp yalnızca susmaya mecalimin kaldığı mevzularım birikti zira.
Zannederdim ki konuşmak çözer her düğümü
Küçükmüşüm.
Yaşanmamışlık zamanımdaymışım.
Yaşanmamışlığın kibriymiş üzerindeki.
Fakat öyle anlar oluyor ki cümleleri yüreğine sıkışıyor insanın
Dilinden dökülmek şöyle dursun.
Bir eşikten geçmenin yorgunluğu varlen cismimde
Her işini kolaylaştırdıklarımın işimi zorlaştırmasına ne demeye hali kalır ki insanın?
Âmânın gözüne girmeye, sağıra bülbül olup şakımaya, lâlin hitabetine meftun olmaya uğraşmışlığın
Ve nihayet hakikati gözyaşları ile farketmenin hüznü ile halleştim bugün
Belki doğrultamadım kıymetin, vefanın, sevginin belini
Belki savaşamadım haketmediğim muameleler ordusunun askerleriyle
Belki milim oyamadı gözükür hayat ritmimde fakat
Çok fırtınalar dindirdim içimde ve dahi yıkım altından çıktım
Nasırlaşmış hakikatlere yetiştim beni yok edip bitirmeden
Benden geriye ne bırakıldıysa tuttum elinden gidiyorum
Gençliğime iki koçu bedel biçtiler
Üçüncüyü benim için kurban ettiler
Amanın beni başlık için yaktılar
Sürme gözlü koç mu ben miyim kurban
Ayşe Kulin
Ayşe Kulin
Gün geçmiyor ki
biraz daha eksilmeyeyim
Koşuyorum hiç durmadan
Yürümeye bile kalmamışken mecalim
Beni daha sıkı tut diyor hayat
Kesilmiş,Kanlıyken bileklerim
Gece gökteki Güneş
Gündüz Güneşteki geçeyim
Âmanın gözündeki ışık
Lal olanın dilindeki heceyim