Çok kere, mazide, aklımızın bize yar olmamış olduğunu, fırsat ve zaman geçtikten sonra fark ederiz. Çok kere de kendi kendimize etmiş olduğumuzu bize hiçbir düşmanın yapamayacağını görürüz. Ömrümüzün yarısı böyle, diğer kısmında işlemiş olduğumuz hataları tamir ve tahsis ile geçer, fakat ne yazık ki bütün tecrübelerimizden istifade etmek içinse önümüzde ikinci bir ömrümüz yoktur.
Bir mahlûk, gönlüyle yapayalnız kalınca nasıl değişir! Kimse bu değişmiş insanı tanıyamaz, kimse onun yalnızlığına giremez, kimse kimseyi tekmil yüzleriyle, bütün insanlığıyla bilemez.