Rüzgar'ın aldığı ilk hediyeydi.Alıntı
" Doğum günü hediyen. Bugün senin doğum gününmüş, Ali amca söyledi bana. Kimseye söyleme dedi ama. Senin doğum günün gizliymiş. Kimseye söylemedim ben. Hediye yaptım sana. " dedikten sonra elini cebine atıp çıkardığı kâğıdı Rüzgar'ın avucuna bıraktı. Renkli renkli boyanmış ve kenarlarından kesilmiş bir kâğıt parçasıydı. Buruşmuş, biraz da yırtılmıştı.
"Bu bir rüzgârgülü. Ben yaptım."
Bu, bir rüzgârgülü resmiydi. Düzgün çizilmemiş, boyanmamış ve güzel kesilmemişti.
yaşamak isteyen herkes de öldü, ben... bense ölümün kapısına kadar gitmiş olmama karşın, yaşadım! Satıldım, elden ele geçtim, kurudum, içim kurudu, buruştum sonra da bu rezil beni satın alıp buraya getirdi..
"Belki de yol budur ama vazgeçmiş olanlar için hiç umut yok!"
"Hiç! Pisliğin içinde yaşıyor, iğrençleşebileceğimiz kadar da iğrençleşiyoruz. Ölmeye can atıyor, kendimizi öldürmeye cesaret edemiyoruz! Umut yok! Umut yok! Umut yok!..
Delikanlı:
"Şimdi sen nereye gidiyorsun amca?"
Koca Halil bir durakladı düşündü. Geniş geniş mutlu güldü;
"Ölümün olmadığı, ölümün ulaşamayacağı bir yer arıyordum," diye inledi. Yüzü anında değişti. Yüze geldi bir acı, bir hüzün çöreklendi kaldı. Elleri dudakları titriyordu.
Delikanlı tekrarladı:
"Ölümün ulaşamadığı bir yer? İçinden çıkamadı, vazgeçti. "ölümün ulaşamadığı yer neresi ola?
Koca Halilin gene yüzü ışıdı:
"Bilsem hiç durmaz giderdim," dedi, güldü.
"Keşke biraz daha senin gibi olsaydım."
"Biliyordum," Arkasına yaslandı ve kollarını göğsünde birleştirdi. Göğsü aşırı genişti, yüzücü olup olmadığını merak ettim. Alaycı bir kibirle, "Ben senin rol modelinim," dedi.
"Hiç de bile."
"Eğer bana Charlie amca veya Danışman Charlie diye hitap etmek istersen," dedi, içimde ona tekrar gülümseme isteği uyandıran komik bir gülümsemeyle, "kesinlikle edebilirsin."
"Cam yemeyi tercih ederim,"
"Doğrusunu yapması için yirmi kişiye hemen öğüt verebilirim,ama o gösterdiğim doğruyu yapacak yirmi kişiden biri olmaya gelince zorlanırım."
