ayşe betül gözüberk
@amelyacikom
24 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
zebercet gerçek hayatta tanısam kaçacağım biri ama insan okurken empati yapmadan duramıyor. kendisi 7 aylıkken doğmuş, küçük yaşta annesini, askerlikten sonra da babasını kaybetmiş bir erkek. yalnız bir erkek. biraz kırılgan yetiştirilmesiyle zamanla toplum tarafından kenara itilmiş, fark edilmeye muhtaç, iletişim kurmakta zorlanan biri.
hikayemiz otelde geçiyor. zebercet, kısa süreli kalan müşteriler, ortalıkçı zeynep, emekli subay, ankara treniyle gelecek kadın ve diğerleri. zebercet zorunluluklar dışı otelden ayrılmayan biri. otel dışı bi hayatı pek de yok. oteldekine de hayat denirse.
otelimiz eskiden akrabasal kişilerin yaşadığı, yangın vb olayları atlatmış 12 odalı bi yapı. odalarda zebercet'in kafasındaki ölülerin hayaletleri dolaşıyor. zebercet'in akrabalarının karışık hikayelerini tam çözemedim. bazenleri zebercet de çözememiş gibi geliyor. o hikayelerin zebercet'in hayatını büyük ölçüde etkilediği kesin.
zebercet'in aidiyet hissi çöküşte bence. ya da hiç olmamış. temelde aile ilişkilerinin tüm hayat üzerinde böyle bir etkisi olması kırıcı. annesini erkenden kaybetmesi sonucu kadınlarla sağlıksız bir iletişimi olduğunu düşünüyorum. genel cinsellikle. ve insanlıkla. söyleyeyeceği en ufak şey için bile uzun uzun düşünmesi kaygısını da görüyoruz. bastırılmış cinsellik ve ilgi açlığının verdiği kontrolsüzlükle sahip olduğu sağlıksız düşünceler ve davranışlar var.
ankara treniyle gelecek kadını beklemesi, ekrem'le kendi içindeki garip temasları, kadın erkek gelenlerin odalarını dinlemesi, rüyaları, zeynep'e o uyurken defalarca tecavüz etmesi, uyanıkken ona karşı koyduğu için reddedilmeye tahammül edemeyip onu öldürmesi, kediye bile sulanıp onu da öldürmesi.
tamamıyla travmatik ve takıntılı bir karakter. temizlik takıntısını çok net
Reklam
"yaşamanın ne kadar güzel olduğunu görmek için ölmeyi arzu etmek gerekir."
yaşamak ve umut etmek.
hayatımın son 3 ayının çoğumda benimleydi ve edmond dantes'i anlamaya çalışmak, hissetmek çok ayrı bi duyguydu. ilk baştaki o saflığı ve iyiliğinin haysiyetsiz insanlar yüzünden bozulmak zorunda kalışını izlemek kırıcıydı. edmond dantes beyazdı, if şatosu'nun karanlığında görmeyi öğrendi; monte cristo kontu kara oldu. ikisinin de ortak noktası içindeki iyilikti.
başına gelenler yüzünden içine düştüğü yalnızlık üzücüydü. çevresinde belki bir sürü insan vardı ama içten içe kimsesiz oluşu başkaydı. tutunacak dalı yoktu.
kitabın sonunda hayde'yi alıp gitti. hayde onu bi abi gibi, baba gibi, koca?gibi seviyordu, kont da onu kızı gibi. aralarındaki ilişkinin nasıl olacağını bilmiyorum. en son günahsız olduğuna inandığım maximillien ve valentine'i kavuşturması içinde hala şefkat oluşunun göstergesi benim için.
kitap boyunca onu mahvedenleri gayet düzeyli bir şekilde mahvetmesi de benim açımda etikti. hak ettiklerine inanıyorum. ben olsam ne yapardım bilmiyorum.
iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan oldu. hoşça kal edmond dantes :)
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202037,2bin okunma
yürümenin özgürlüğü
Gros, yürümeyi sadece fiziksel bir aktivite değil, felsefi, politik ve bireysel bir eylem olarak ele alıyor. Yazar, Nietzsche, Kant, Rousseau gibi filozofların yürüyüş alışkanlıklarından; yürümeyi etkileyen belli başlı etkenlerden ve yürümenin insan üzerindeki etkilerinden bahsediyor.
Bu kitabı okumadan önce arkada bir müzik ya da podcast dinlemeden yürüyemezdim ve yürüyüşlerim de çoğunlukla egzersiz amaçlıydı. Fakat Yürümenin Felsefesi'nin bana kendimi dinleme, günlük hayatın sıkıntılarını biraz da olsa geride bırakma, bir şeylerin farkına varma, çevremi dinleyip anda kalma ya da verimli olmasa bile sadece yürüyerek akışa bırakmada çok etkisi oldu. Her insanın hayatın koşuşturmasından biraz uzaklaşıp otomatik pilot modundan çıkarak ne yaptığının farkında bir şekilde sadece yürümeye ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.
Eğer yürümeyi seviyorsanız ya da sevmeseniz bile hayatın koşuşturmasında sıkışıp kaldıysanız okumanızı öneririm. İyi okumalar!