Saçma, kaygı, umutsuzluk, korku... Saçma, dışarıdan bakınca tüm kafkaeske verebileceğimiz addır. Ancak bu "saçma kafesinin" içindeki modern insan, saçmalığın farkında değildir.
Hamlet, evet trajik bir kahramandır; ancak nefsi içinde yaşanan devasa çatışmalar, onu trajik bir kahraman olmaktan uzağa, yani "insanlığa" taşımaktadır.
Kendisini ancak Tanrı'nın merkezliğinde tanımlama imkanı bulan "evrensel" insanın, karşısına çıkan yeni durumda yaşadığı trajedidir söz konusu olan. Tanrı, merkezlikten "kovulmuş" ve yerine oluşan boşluğun bütün yıkıcılığında Tanrı gibi olmanın zevkini süreceğini zanneden insanın trajedisi ortaya çıkmıştır!