Ümidimin yıkıntılarını
Bir alevin sihirli elleri yaktı
Bir ölü, onun alev alev gözlerini
Mezardan çıkarıp gözlerime dikti.
Çığlık attım eyvah bu o !
Kalbimde bir korku o bakıştan.
Bir gülüş geçti onun dudaklarından.
Tanıdın mı beni ey heves atına binen ?
Yakacağım senin umut harmanını
Muradına ermemenin ve hasretin alevleriyle.
Ey bozgunculuk peşindeki günahkâr kalp,
Gün gelir kurtulursun belki de.
Kederin ağır halatıyla bağlayacağın seni
Bir daha uçmayasın diye ona.
Takatin yok, yorgunsun ey gönül kuşu
Hemhâl ol, hemhâl... Onun gamıyla.
Sussuz dudaklarım koşuyor, bakışlarım yorgun
Korku veren karanlık gecelerin dalgalarında
Suskunun ve karanlığın derinliklerinde bulacak umudu
Bu gam besleyen gönül belki de