O gittiğinden beri tadı yok hiçbir şeyin. Çayın demi acı, havanın nemi yapışkan, şehrin gürültüsü yorucu...
Ve şunu anladım ki insan birini sevince yaşamaya başlar ve o gidince de nasıl yaşayacağını bulmaya çalışırmış.
İnsan hep gidenleri özler. Bırakıp gidenleri. Gerisinde kocaman bir boşluk bırakanları. Anılarıyla acıtanları, kendisinden alıp gittikleriyle yakanları çok özler.
"Gönül sarayı o kadar hassastır ki; bir faniyi hak ettiğinden fazla koyarsan içine, yıkılıverir hemen başıma."
"Suskunluğum asaletimden falan değil; içimdeki fırtınayı taşıyacak kadar güçlü bir kelime bulamadığımdandır."