"Pişmanlık çöker geceme, ağırlaşır nefesim,
Gözlerimde titreyen o anı, düşmez olur peşimden.
Bir masaldı geçen belki, anlatılmaz uzaktan
Sevdamızın külleri savrulurken
Kim toplar kalan ateşi, kim anlar bu yangını?"
Tam olarak insanı insan yapan değerlerden birisinin fevkalâde güzel nakşedildiği bir örnek. Para, ihtiras ve hırsın; aşkın yanmaz tarafıyla kavrulması... Ve kaybedilen sözüm ona savaşların karşısında yine de bitmeyen açgözlü istekler... Yazar, yalnızca alenade bir insanın nasıl son derece önemli bir Kumarbaza dönüştüğünü anlatmakla yetinmemiş, iradenin yaşantımızda ne kadar önem arz ettiğini güçlü bir şekilde belirtmiştir.
Ve geleceğe doğru nasıl adım atacağımı düşüneceğim yerde, geçmişte beni bir süre etkisinde sürükleyen ve sonra bir kenara fırlatan o kasırganın, hala taptaze olan duyguların, izlenimlerin etkisi altında yaşıyorum. Arada bir hala kendimi o kasırgaya kaptırdığımı sanıyorum; sanki kasırga yine patlak vermiş, beni kaptığı gibi tüm dengemi ve düzenimi alt üst ederek fırıl fırıl döndürecek, döndürecek, döndürecekti.