Gece çöktüğünde yalnızca yerlere değil, gönlüme de oturur zifiri karanlık. Peş peşe yazan kalem, aynı yaraları yaza yaza anında kırılır. Ve onca yorgunluğun ardından ben hâlâ bir ay ışığının hizasında, belki de tek bir ihtimalin ışımasını beklerim. İnsan ya; ne zaman başı karanlığa girse, ne zaman umudu kırılsa, yine de umutlu yarınları düşünür.