Kitap, kendisinin adını bile bilmeyen, onu hiçbir koşulda tanımayan ve asla hatırlamayan bir adam için yazılmış mektuplardan oluşuyor. Kadın, adamın hayatına birkaç kez alelade biri olarak girip çıkıyor. Hatta çocukları bile oluyor ama adam bunu bile bilmiyor.
Şimdi, aşık olmakla ilgili yorum yapacak en son kişi falan olabilirim ama yine de yapacağım. Aşkın, varoluşu itibarıyla tek bir formu olduğunu düşünmüyorum hele ki masalsı ve pürüzsüz bir duygu hiç değil. İnsanı kendini bile tanımayacak raddeye getiren; tutku, acı, keder, mutluluk, çöküş, dibe batış ve yeniden doğuş gibi duyguları içinde barındıran, hem büyüleyici hem de çok zehirli bir his. Kadıncağız da bu zehirli hissin kurbanı oluyor ne yazık ki. Kitabı altı yıl önce ilk okuduğumda üzülmüştüm şimdi hem üzülüyor hem de çok kızıyorum. Kimse, kendisinin adını bile bilmeyen birini bu denli kendinden vazgeçecek kadar çok sevmemeli bence. (sevmeyin)
Kitabın sonunda da adam mektupları okuyunca bir umut hatırlar diye bekledim ama gerçekten hatırlamadı hıyar..
Bu arada, Stefan Zweig’in kadın bakış açısıyla karşılıksız aşkı böylesine gerçekçi ve derin bir şekilde anlatabilmesi gerçekten takdire şayan.
Not: Annie – Anthonio şarkısını dinlerken aklıma bu kitap geldi. Şarkı direkt bu kitap üzerine mi yazıldı bilmiyorum ama okurken kitabın arka fonunda bu şarkı çalıyor. İlgilisine duyurulur.
open.spotify.com/track/1MCpVJ7tF...
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
anthonioEdebiyat
"Oh Anthonio
My Anthonio
Was I ever more than just a face in the crowd?
Did you even know my name?
Did you ever really care?"
-by annies song for best match
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Reklam
Bu inceleme ağır spoiler içerir!1000Kitap
Puan vermedi·68 syf.·
2020 83. kitabı
Mektup..Mektup da ne mektup.
Bir yavrucağın cesedi başında, intihar kararı almış bir kadının, kendinden bir haber olan bir adama ilk ve son mektubu.
Kitabı okuyan hemen hemen herkesin aklından geçecek iki soru kesinlikle şunlar olmalı;
1. Bu kadının hiç mi gururu yok?
2. Bu adamın hiç mi sadakati yok?
Ve bu iki sorunun cevabı da "Kesinlikle yok!" olmalı.
Küçük bir kız çocuğu iken uzaktan tanıdığı bir yazara önüne geçilemez bir tutkuyla bağlanıyor kadın. Seviyor onu. Gerçekten hiç bir beklentisi olmadan, katıksız ve çıkarsızca seviyor. Kimileri buna takıntı diyor ancak ben buna katılmıyorum. Çünkü hiç bir takıntı bu kadar itaatkâr, bu kadar sakince ve sabırla devam etmez. Oysa karşımızdaki hiç bir zorlamaya, hiç bir hayince plana başvurmayan ancak sevdiği insana uzanma imkanı olduğunda hiç düşünmeden koşarak ateşe atlayan bir kadın. "Gel" denilmeden gitmeyen ancak o tek sözcüğe her an muhtaç olan bir kadın. Hayatını bir insana böylesine adamak mantıklı bir hareket değil, kesinlikle. Üstelik sevdiği adamın da kadınlarla münasebetinin, çiçeklerden bal toplayan arı misali olduğunu düşününce, bu aşka ömür vermek oldukça mantıksız. Ancak sevgi denen duygunun böyle yoğun ve diğer duygulardan (gurur, öfke,öz saygı vs.) arınmış şekilde yaşanması mantığı da devre dışı bırakıyor sanırım. Yanlış olduğunu bilse bile peşinden gidiyor o yüzden.
Hayatlarının sadece bir kaç noktasında karşılaşmalarını iki taraf da çok farklı şekilde algılıyor. Kadın, ömrünün unutulmaz anları sayarken, adam her seferinde kadını zerre tanımayacak kadar umursamaz davranıyor. Onunla ilgili her detayı unutuyor. Buna rağmen kadın ona hiç sitem etmiyor, kendini tanıtmak için zorlamıyor. Öyle ki, çocuğu olduğunda bile ona ulaşmıyor. Zaten kendini en ufak bir şekilde tanımayan birine ne söyleyebilir
Kitabın başından sonuna kadar kafamda "Annie- Anthonio" şarkısı dönüp durdu. Artık benim için daha anlamlı olan ve kitapla bütünleşen bu şarkıyı dinlemenizi tavsiye ederim ❤
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma