Beni aşka çağıran o sesin nerede? Yumuşak narin dokunuşun, o kadife esmer tenin nerede? Her bir kirpiğinin özenle çerçevelediği o guzelìm gözlerin nerede? Ölmenden değil, unutmandan korkuyorum. Çünkü ölmüşsen ben hiç yaşamamışımdır. Ama unuttuysan beni, işte ben o gün ölmüşümdür.
Şimdi çok ihtiyacım var beni unutmadığını bilmeme. Şimdi çok ihtiyacım var ömrüme yeniden bahar getirmene. Çünkü hasretin erişilmez bir kış oldu bende, yüreğim katılaştı, Gel, erit içimdeki bu katılığı. Çok erimez özledim, Coraline.
-Anthonio di Benedetto