b nisan
@apriloid
16
Le succés n’etait pas son but; son but etait la foi. -Romain Rolland
Siyonist Bir Ustadır Ölüm İsrailli
Siyah salyalarını yalıyor yeryüzü Siyonist İsrail’in
Alman ustasından daha vahşice
Bulup öldürürken o, bebeklerini Filistinlilerin.
Yeryüzü yalıyor siyah salyalarını iştahla
Kan ememeyen vampirlerin hali bu
Böyle bölüşülüyor vampirlik bu çağda
Böyle bölüşülüyor dünyayı sömürmenin tadı
Burada, orada, her yerinde yeryüzünün
Adına Avrupa denen kurtizanın peşinde insanlık
Akıtıyor salyalarını kendi çocuklarının üstüne.
İnsan unutmadığı şeyi neden hatırlasın ki…
Hatırlıyorum tüm sömürgenlerin tarihini
Acısını bitirmek için Paul Celan’ın Sen nehrine
Paris’in sidikli kanlı sularına bırakışını naif bedenini
Ölüm, Alman bir ustadır, deyişini
Rimbaud gibi sövüp terk edemeyişini Avrupa’yı
Üstünden geçile geçile pahası artan o kurtizanı
Dünyanın güzel gözlü çocuklarının derileriyle
Sıvanmış meclislerinin duvarlarındaymış adalet.
Kim inanır ki bu yalana, demeyin müptelası çok
Azgın sofralardan yalanarak kalkan sırtlanlardır
Geri dönüştürülmüş insanlara ne anlatabiliriz
Neyi anlatabiliriz çıktıkları insanlıkken girdikleri
Kefen değil renkli işkembe poşetleri olana
Neyi anlatabiliriz zalimin değilse karşısında insan
Değildir gün, gün gibi gece de gece gibi değildir
İsrail’in salyalarını yalarken Almanya, değildir
İngiltere değildir, değildir, aynıdır zalimin cümlesi.
Reklam
Puan vermedi·380 syf.··
Beğendi
·2023 17. kitabı
·131 günde okudu
·Okunma: 02 Ekim 2023 23:22
Bir yazar ki savaşlarla dolu bir dönemde savaşlardan nefret eden bir karakterin ölümünü savaşçı arkadaşının gözünden yazıyor. Avrupa’nın Vicdanı adında bir kitap ki bu yazarın hayatını yazıyor.
Avrupa’nın Vicdanı, Zweig’ın akıl hocası ve dostu Romain Rolland’ın biyografisini kaleme alışıdır. Rolland, Avrupanın birbirine girdiği dönemde Avrupa Vatandaşlığı idealinin savunucularından, hatta önde gelenlerindendir. “Barışa inananlar”a yol göstermek için makale ve denemeler yazar, onlarla mektuplar aracılığıyla bire bir iletşine geçer. Yayınladığı makalelerden birinin ülkesinin devam ettirdiği savaşı apaçık kritisize etmesi nedeniyle ev hapsinde uzun süre kalan rolland mektuplaşmalarına buradan devam eder.
Şahsen Rolland’ın ya da Zweig’ın Avrupa Vatandaşlığı, büyük Avrupa Birliği ideallerini desteklemiyorum. Diğer milletleri aşağı gören bir tutum olarak görüyorum. Durumu Zweig’ın dilinden ve Rolland’ın gözünden okuyunca çok tatlı geliyor tabii…
Unutulmamalı ki Rolland’ın düşünceleri Avrupa ve hatta bazen yaşnızca Fransa’yı kapsasa da kişilik ve hayata bakış açısı bakımından hala herkes için ilham verici olmayı sürdürüyor. Birinci dünya savaşının patlak verişinden on yıl kadar önce yayınladığı birkaç ciltlik Jean Christophe romanıyla Nobel Ödülü kazanan yazarın birkaç ayda ancak okuyabildiğim bu biyografisi bana “hayatı, yaşamayı sanata çevirmek” bakış açısını kattı. Farkındalık, çalışmak, öğrenmek, ilerlemekten zevk almak ve bu zevkler doğrultusunda yaşayıp işe estetik de katarak sanata ulaşmak… Güçlü ve hayvani yapısıyla Jean Christophe’un savaşa susamışlığının yanında ona sükunet getiren kadın figürü ve en yakın arkadaşı sanatçı Olivier, belki de id, ego ve süperegoyu temsil ediyorlar. Christophe’un hayatı boyunca inanç ve tutku için, tatmin olmak için yollar arayıp
“Erkeğin çok okumuşu kadı, kadının çok okumuşu cadı olur.”
.d
Eserler yazarlardan bağımsız mı düşünmeli?
İçimizdeki Şeytan, yazardan bağımsız olarak, okuru içine hapseden ve sonunda ağzını açık bırakan bir roman olmanın yanında Türk edebiyatının ünlü polemiklerinden birini temsil eder.
Ana kahraman Ömer’in en yakın arkadaşı olan Nihat’ın Nihal Atsız’a bir gönderme olduğu yalnızca bir okur kitlesi tarafından değik Atsız’ın kendisi tarafından da düşünülür. Sabahattin Ali tek başına da zarif kişiliğiyle, içe dönüklüğüyle, kaygı dolu babalık anılarıyla ve tabii çok değerli romanlarıyla tanımaya değer bir yazar. Kendisinin aslında “arkadaşı” olan Atsız’la arasında geçenlerse kendi kurguları kadar ilginç.
Demem o ki İçimizdeki Şeytan edebiyatı sanat değeri için sevenleri alışılmadık bir aşk romanı olma yönüyle tatmin edecekken ana konunun arasına serpilmiş sosyolojik ve kimi zaman siyasi vurgularla araştırmacıların ilgisini çekebilecek türden bir eser.
Bir kitabı keyfinden okumak ve ders için okumak arasında deneyim açısından kat kat fark var. Ciğerdelen için bu konuda söyleyebileceğim, açıklamamı kısa tutabilmemi sağlayacak cümle “Kitaptan sınav olmayacak olsam sonuna kadar okumazdım.” olurdu.
Ciğerdelen, Türkiye gündeminde ön ya da arka sıralarda olsun yine de her zaman gündemde olan tarikatlar meselesini birinci elden deneyimlememi sağladı. Tasavvufla meşgul olan Cumhuriyet kadınının ne durumda olduğunu gazetelerden okumak bir biyografi gibiyken Ciğerdelen onlardan birinin, Safiye Erol’un yazdığı bir romandı.
Erol’un düşünceleri ve savundukları günümüzün ortalama zihniyeti için oldukça ilginç. Geçmiş yaşantının cinsiyet rollerini sonuna kadar eleştirenler günümüzde yalnızca kadınlar da değil ancak bana burada “yalnızca kadınlar değil” yazdıran olgu, Safiye Erol’un bir kadın olarak kendisini “ikinci sınıf” yapan normlara sarılmasını, onları tamamıyla benimseyip dini ve tarihi vurgularla da sürekli övmesini daha da şaşırtıcı hale getiriyor.
Her seferinde “serhatli” diye bahsedilen Atatürk’ün de çokça, leitmotif sayılabilecek kadar çokça kez anılması da dikkat çekici yanlarından biri. Bu motif üzerinde düşünülürken akılda tutulması gereken bir nokta portrenin “kalpaklı Atatürk portresi” olarak geçmesi. Burada Atatürk’ün bildiğimiz okulda beyaz tahtanın üzerinde asılı olan portresinin değil, kalpaklı Atatürk’ün portresinin asılı olması, bu terkip meselesini, tarikat mensuplarının Atatürk ile ilgili algılarını temsil eden bir nokta. Öyle ki o okul panolarındaki kişi Atatürkkrn kalpağı olan Mustafa Kemal’dir.
Ciğerdelen, “Batıdan ve Doğudan seçe seçe alıp kendi değerlerimizle birleştirecek, bir terkip elde edeceğiz! Türk milleti ki zamanında bu coğrafyanın tamamına hükmetmiştir, her kültürün en iyi noktalarını bir
Reklam