5/10
2026 97. kitabı
Serinin son kitabı ve olay - bağlam açısından baya gelişim vardı. Ama Bazı sahneler gereksizdi.
Yani rıza konusunda bence sınırın dışında bir şeydi. Kabul edilemez. Kız sonradan kabule dip hatta hoşuma gitse bile başta olan baya tecavüzdü. Bunu eklemesine gerek yoktu.
Bdsm fantezisinin de bir sınırı var. Bunu gereksiz buldum.
8/10
2026 96. kitabı
Kurgu, giriş gelişme ve sonuç bakımından sanırım serideki en başarılı kitap. Yazar serinin ilk kitabından itibaren kendini geliştirmiş.
Ethan okurken keyifleneceğimi biliyordum ki özellikle Seb kısımlarında gerçekten keyif aldım. Smut dozuda seride çok yüksek ve git gide artıyor gibi.
İlk kitaptan itibaren kurguya dahil edilen olayın sonuç kısmı biraz basit kaçsa da kurgu içinde yayıldığı için güzeldi.
Reklam
7/10
2026 94. kitabı
Hikaye çok güzel başladı, ilk kitaba göre giriş gelişme kısmı daha iyi ve incelikliydi. O yüzden kurgu olarak daha çok oturdu.
Ama sonuç kısmı için aynı şeyi diyemem. Aşırı hızlı oldu. Sayfa sayısı zaten az kitaplar ama giriş gelişmenim üzerine sonuç kısmı da daha iyi olabilirdi. Çok basit ve baştan savma gibi geldi o yüzden sonu çok iyi diyemem.
Serideki diğer erkekleri görmek her zaman keyifli, acımasız katil tiplemesinin ardında hepsinin eğlenceli ve takıntılı bile olsa sahiplenici ve sevgi dolu olması çok güzeldi.
Bir de karakterlerin ardındaki hikaye etkileyici ve kırıcıydı.
Küçük Yerler 4 - Boş Gülüşler #okudumbitti
“Küçük Yerler Dörtlemesi”nin finali Boş Gülüşleri bitirdim ve şu an içimde tuhaf bir boşluk var… Hani bazı seriler bittiğinde “tamam güzel kapandı” dersin ya; burada hem kapandı hissi var hem de o kasabanın sisi üzerime sinmiş gibi.
Bu kitapta beni en çok çarpan şey şu oldu: Ollie’nin yokluğunun ağırlığı. Üç aydır kayıp olması, geride kalanların “acaba…?” duygusuyla yaşaması, bir yandan da umudu bırakmaması… Coco, Brian ve Phil’in o inatçı arkadaşlık hâli var ya, işte o şey kalbimi sımsıkı tuttu. Çünkü bu seri korkutmayı biliyor ama aynı anda “birlikte olunca dayanılır” duygusunu da çok iyi veriyor.
Ve tabii Gezici panayır… Korku türü için “kolay lokma” gibi görünen bir mekân ama yazar bunu bildiğin kabusa çevirmiş. Panayırın o yapay neşesi, ışıkları, gürültüsü, arkadaki çürük his… Bir sayfada “eğlence” gibi duran şey, diğer sayfada “ben burada niye huzursuzum?”a dönüşüyor. Palyaço, oyuncak, lunapark gibi detaylar bende zaten tedirginlik tetikler; burada resmen üstüne basa basa o tedirginliği büyütmüş.
Gülümseyen Adam’la ilgili sevdiğim şey şu: Klasik “kötü kötü olduğu için kötüdür” çizgisinin biraz dışına taşıp, oyun kuran bir tehdide dönüşmesi. Sanki her hamlesi “korkutayım” değil de “ikna edeyim, kandırayım, merak ettireyim” gibi. Özellikle Ollie’nin sisin ötesindeki tarafta tek başına sıkışıp kalması ve orada ipuçlarını kovalamaya çalışması… Ollie’nin cesareti burada daha “olgun” bir şeye dönüşüyor; korkuyor ama korkunun elinden tutup yürüyor gibi.
Final kitaplarında hep bir risk vardır ya; ya fazla uzar, ya da “hadi bitsin” diye koşturur. Ben burada genel olarak çok tatmin oldum, çünkü tempo bir an bile düşmedi. O “SONRA NE OLUYOR?” hissi gerçekten hiç bırakmıyor. Bölümler kısa, akış hızlı, bir de araya serinin genel
Zengin bir iş insanı olan Gordon Cloade, genç ve güzel Rosaleen ile evlendikten kısa bir süre sonra Londra Bombardımanı'nda hayatını kaybeder. Gordon vasiyet bırakmadığı için tüm devasa servet genç dul Rosaleen’e kalır. Ancak Cloade ailesinin diğer üyeleri, geçimlerini tamamen Gordon’un maddi desteğine bağladıkları için büyük bir finansal çöküşün eşiğine gelirler.
Rosaleen’in aşırı korumacı ve karanlık erkek kardeşi David Hunter, aileyi mirastan uzak tutmak için her şeyi yapmaktadır. Tam bu sırada kasabaya gelen "Enoch Arden" adındaki gizemli bir yabancı, Rosaleen’in öldü sanılan ilk kocasının aslında hayatta olduğunu iddia ederek şantaj yapmaya başlar. Bu iddia doğruysa, Gordon ile olan evlilik geçersiz sayılacak ve miras Cloade ailesine geri dönecektir. Şantajcının bir otel odasında ölü bulunmasıyla birlikte, olayı çözmek için sahneye efsanevi dedektif Hercule Poirot çıkar.
Keyifli okumalar dilerim..
Küçük Yerler 3 - Karanlık Sular #okudumbitti
Katherine Arden ortaokul korkusunu ciddiye alan, okuru “çocuk kitabı işte” rahatlığına asla bırakmayan bir yazar. Bu, yazardan okuduğum üçüncü kitap ve kalemine her seferinde biraz daha bağlanıyorum. Çünkü korkuyu sadece “canavar var!” diye kurmuyor; atmosferi, mekânı, efsaneleri ve karakterlerin iç sesini öyle güzel örüyor ki sayfalar film gibi akıyor.
Bu kitapta sevdiğim şeylerden biri, hikâyenin Champlain Gölü ve çevresindeki yerel efsanelerle beslenmesi oldu. O göl gezisi var ya… “Biraz nefes alalım, kafamız dağılsın” diye başlayan her şeyin, yavaş yavaş içime dert olan bir gerilime dönüşmesini izlemek acayip keyifliydi. Arden’in en iyi yaptığı şey şu: sıradan bir ayrıntıyı (ışığın titremesi, bir tıkırtı, küçük bir not gibi) alıp, onu sayfa sayfa kâbusun parçasına dönüştürmek. Ve bunu yaparken de sürekli bağırmıyor; gerilimi sabırla yükseltiyor.
Ayrıca bu kitap, ekip dinamiği açısından da çok tatlıydı. Ollie–Coco–Brian üçlüsünün arkadaşlığı zaten serinin kalbi ama burada özellikle Brian’ın daha ön planda oluşu, onun korkuyla baş etme biçimini daha yakından görmemi sağladı. Bir de Phil’in hikâyeye daha belirgin dahil oluşu bence kitaba güzel bir “acaba?” katmanı eklemiş. Kim neyi hatırlıyor, kim neyi saklıyor, kime ne kadar güvenilir… Bu sorgu hali kitabı diri tutuyor.
“Karanlık Sular”ı ben biraz ara durak gibi de sevdim: Büyük finale hazırlanırken hem yeni bir tehditle nefes kesiyor hem de karakterlerin yükünü artırıyor. Çünkü bu çocuklar artık yaşadıklarından sonra eskisi gibi “normal” olamıyorlar; bunu hissettirmesi çok gerçekçiydi. Ve evet… final kısmı öyle bir yerde kesiliyor ki, kitap bittiğinde refleks olarak “Hayır ya, şimdi mi?!” dedim.
Eğer ürkütücü ama yaşına göre dozunda, sürükleyici, efsaneli–gizemli,
Reklam
Reklam