“Yarım Kalan Bir Aşk”
Seninle her şey tamamdı, Bir bakışla dünyalar birleşirdi Ama sen gittin, Bir hiç gibi kayboldun, ardında bir sessizlik bıraktın. Gitme dedim, Ama dudaklarım seni tutmaya yetmedi. Yarım kaldı aşkımız, Bir hayalet gibi ardımda hep sen. Bebeğim, hayat sevgilim, Her gecemde bir yıldız gibi kaybolan. Sonsuzluk seninle başladı, Ama sonsuzluk bitince, ben yarım kaldım. Git dediğimde bile, Bir parçam seni beklemeye devam etti. Bazen seni sevmenin acısı daha tatlı, Ama kalbimde kırıklar kaldı. Araf Alper Turgay Cehiz
Şiir
"Kendi hayatlarının gerçeğine hikayesiz kalanlar başkalarının hikayelerinde figüran olmaya mahkumdurlar. Dilerim ben de bu hayattan göçüp gittiğimde, ardımda anlatılmaya değer bir hikaye bırakabilirim." Öyle bir geçer zaman ki
Alıntı
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yıldızlarla ay geceyi aydınlatmak, evrende iyiliğin ve aydınlığın, umudun ve cennetin gerçekten var olduğunu her şeye ve herkese hatırlatmak için gökyüzünde.. Ardımda Kalanlar/Ellen Marıe Wıseman
Hani bazen insan der, hepimize olmuştur. "Şimdi ölsem tam da şimdi, ne olur ki? Arkamdan üzülenler olur ve ardından unutulur giderim. Ben zaten ölmüş oluyorum ardımda kalanlar çok da mühim değil." #ahmetbatman #korkmakalbim
Tasavvuf ehli der ki;
Toprak ol ki, rahmet üzerinden eksik olmasın. Kendini yücelten, Allah katında küçülür; kendini hiç bilen, hakikatin kokusunu duyar. Ben de öyle düşünüyorum bazen. Ne çok kir bırakıyoruz arkamızda; Kırık sözler, hoyrat bakışlar, incitilmiş kalpler… Oysa ki bu dünya bir misafirlikten ibaret. Gelip geçiyoruz. Ne yığdıklarımız bizimle gelecek, ne alkışlandığımız yerlerde hesap verileceğiz. Ama bir gönül incittiysek… O kalbin sızısı şahidimiz olacak mahşerde. Necip Fazıl diyor ya: “Yol O’nun, varlık O’nun, gerisi hep angarya…” Gerçekten de öyle. Bir ömür boyu koşuyoruz bir şeylerin peşinde ama O yoksa işin ucunda, hepsi boş emek. Sûfîler bu yüzden ‘yol’ derken sadece mesafeyi değil, hâli kasteder. Kendini bilme hâli. Allah’a yaklaşma hâli. İncitmeden yaşama hâli… Ben artık incitmekten korkuyorum. Bir kalbi kırarsam, o kalbin sahibine ne cevap veririm diye düşünmeden edemiyorum. Bir bakışla, bir sözle, hatta bir susuşla bile zarar verebilirmişiz insana. O yüzden, kendi nefsime diyorum ki: Temizlen… Arın… Yıkan içinden, niyetinden, bakışından… Ve git. Gideceğin yere tertemiz git. Toprak bile senden incinmesin.
1000Kitap
Ardımda Kalanlar...
Çıkmazdaysa yüreğiniz,bu hikayayi dikkatli okuyun...