“Söyleyeceklerim belki anlaşılmaz gelebilir ama” dedi, “güzelliğin bu derecesi içimde sevinçle birlikte bir acı duygusu yaratıyor. Belki de insan olmanın sınırlarının aşıldığını hissediyorum. Varoluşsal bir boşluğa düşüyorum. İnsan böyle bir şeyi nasıl yaratabilir, nasıl yaratabilir? Tanrı’nın sesi bu!”
Her bir insanın hikâyesi, bizi kendi başımızdan geçen olaylar kadar ilgilendirirdi. Yeter ki kendi gerçekliği içinde kavransın. Her hikâye, sonuçta insan varoluşunun bir hikâyesi değil miydi? Ve akıp giden hayatın?
Ancak bu sistemde binlerce deli mevcut olduğunu düşündüm de sakın dünya bir tımarhane olmasın, dedim.
İnsanın doğru olarak yapabildiği tek şey bir şey bilmediğini itiraf etmesi ve bu itirafı onaylamasıdır.