Kendimi hep çok yalnız hissettim, çok kötü biriymişim gibi. Düzeltemeyeceğim şeyleri düzeltmeye çalışıyor, bu yüzden müthiş suçluluk duyuyor, sorumluluklarımın altında boğuluyordum.
ben buralı değilim
henüz çocuğum, iyi niyete kanmış
savruluyorum oradan oraya
tüketiyorum kendimden geriye
en ufak bir parça kalmayıncaya dek
uyuyorum çabasızca
ben buralı değilim
artık kimse kalmadı burada
koskoca bir hiçlik, kim gelir
yutulacağını bile bile
koskoca bir hiçlik, kim bilir
nereden dönülmeyeceğini
Toksik anne-babaların yetişkin çocukları için öfke konusu özellikle zordur, çünkü bir parçası olarak büyüdükleri aile yapısında duygusal dışavurum öğretilmeyen, hatta uzak durulan bir kavramdır.