zaman geçti üzerinden
yalanlarıma inanıyorum artık
ilk ne zaman
sensiz uyandım?
karanlıktan korkuyorum şimdi
ya biri girerse eve
koridorun sonundaki odada
anılarımda var birileri
televizyon hep açık
nasıl ayırt ederim gerçeği
bir ses duymadan
kanacak durumdayım zihnimin
her delüzyonuna
yıldızlarda bir işaret var
her güzel şeyin
her acının
son bulacağını,
ruhumda erittiklerimin
daimi olmadığını
anlamsızlığını müjdeliyorlar
benden ne kaldı geriye
artık bilmiyorum
Şu anda birlikte olmayı isteyebileceğim insanlar, sanatçılar ve acı çekmiş insanlar: yani "güzellik" ve "keder"i tanıyanlar; başka kimse ilgimi çekmiyor.