arkadaş
@arkadaas
(…) sosyalizmle komünizm arasındaki bilimsel anlamda tek farkın, birincisinin, kapitalizmden doğduğu andan sonra yeni toplumun ilk aşamasını, ikincisini ise daha sonraki ve daha üst aşamayı ifade etmesinde yattığını belirtelim.
(…) Proletarya diktatörlüğünün de sınıflar ortadan kaldırılmadığı sürece kaçınılmazlığını koruyacak bir sınıf mücadelesi dönemi olduğunu; bu mücadelenin özellikle sermayenin alaşağı edilmesini hemen izleyen dönemde yine özellikle şiddetli biçimler alarak görünümü değiştirdiğini kabule yanaşmıyorlar. Proletarya, siyasal iktidarı ele geçirdikten sonra, sınıf mücadelesini bırakmak yerine, onu (hiç kuşkusuz farklı koşullarda, farklı biçimlerde ve farklı yöntemler aracılığıyla) sınıflar ortadan kaldırılıncaya kadar sürdürür.
(…) sınıfları tam olarak ortadan kaldırabilmek için, kapitalistleri, toprak sahiplerini ve sömürücüleri alaşağı etmek, onların mülkiyet haklarını ortadan kaldırmak yeterli değildir. Bunun yanı sıra, üretim araçları üzerindeki tüm özel mülkiyeti kaldırmak, köy ve kent arasındaki ayrıma, giderek kol emeği ile kafa emeği arasındaki ayrıma da son vermek gereklidir. (…)
Tüm “emekçilerin” bu işi başarmada eşit ölçüde yetenekli olduğu varsayımı, boş bir sözden ibarettir (…). Çünkü bu yetenek kendiliğinden doğmaz, tarihsel olarak gelişir ve yalnızca büyük ölçekli kapitalist üretimin maddi koşullarından kaynaklanır. Bu yetenek, kapitalizmden sosyalizme giden yolun başlangıcında, yalnızca proletaryada bulunur. Proletarya, en başta uygar toplumlardaki en güçlü ve en ileri sınıf olduğu, ikinci olarak en gelişkin ülkelerde nüfusun çoğunluğunu oluşturduğu ve üçüncü olarak da Rusya gibi geri kapitalist ülkelerde nüfusun çoğunluğu yarı proleterlerden, yani yılın bir bölümünde düzenli olarak proletarya gibi yaşayan, geçim yollarının bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
(…) yenilmez olduğumuza yürekten inanıyoruz. Çünkü insanlığın şevki, emperyalist katliamla kırılamaz. İnsanlık onu yenecektir.
Burjuvazinin, sosyalizmle ilgili olarak yaymaya pek meraklı olduğu saçmalıklar arasında bir tanesi de, sosyalistlerin rekabetin önemini yadsıdıkları yolundadır. Oysa gerçekte, sınıfları kaldırarak, bunun sonucunda da halkın köleleştirilmesine son vererek gerçekten kitle temeli üzerinde bir rekabete kapıları ilk olarak açan, yalnızca sosyalizmdir. Ve burjuva cumhuriyetinin kâğıt üzerindeki demokrasisinden emekçi halk kitlesinin yönetime gerçekten katılımına geçişi sağlayan ve böylelikle de rekabeti ilk kez geniş bir temel üzerine yerleştiren, yine Sovyet tipi örgütlenmedir.
Sosyalizmi kurmamız olasılığı, tam tamına, Sovyet iktidarı ve yönetimin Sovyet örgütlenmesini kapitalizmin en güncel buluşları ile kaynaştırmadaki başarımıza bağlıdır.
Zenginler ve serseriler aynı madalyonun iki yüzünü oluşturur. Bunlar, kapitalizmin beslediği iki asalak kategorisidir. Sosyalizmin başlıca düşmanlarıdır bunlar.