Gauguin'e -istemeden de olsa- verdiğim sıkıntıyı düşündükçe pişmanlık duyuyorum. Ancak, en son günlere dek gördüğüm tek şey şuydu; Çalışırken Gauguin'in aklının yarısı Paris'e gidip tasarılarını gerçekleştirmekte, öteki yarısı ise burada, Arles'daydı. Bütün bunlardan sonra, o ne olacak?
Arles, Nisan başı 1889
Şu sıralar iyiyim yalnız -tanımlanması olanaksız, belli-belirsiz bir keder sürüp gidiyor içimde.
Reklam
Arles, 3 Şubat 1889
Sağlığımız iyi olmadığı takdirde, bunun sonucu senin için de benim için de dert ve acıdan başka ne olabilir? Öyleyse sessiz sedasız çalışmayı sürdürelim, kendimize elimizden geldiğince iyi bakalım, kısır karşılıklı cömertlik çabalarıyla kendimizi yormayalım.
Arles, 23 Ocak 1889
Karşıma çıkan onca zorluk beni tasalandırıyor, çekingenleştiriyor elbette, ama daha umudumu kesmiş değilim.
Arles, Aralık’m ikinci yansı, 1888
“Partout ou j ’ai touché la terre-un malheureux vêtu de noir, auprès de nous venait s’asseoir, qui nous regardait comme un frère"
—Musset
Arles, Eylül sonu 1888
Elbette yanımda bir iki dostum olsun isterim, ama olmaz ise bu yüzden mutsuzluğa düşecek değilim... Sonra, bir gün birileri gelecek, hiç kuşkum yok bundan.
Reklam
Reklam