Sonsuzluk ve şimdi
İnsan bu çarmıhta doğuyor
Sonsuzluk ve şimdi
İnsan bu çarmıhta ölüyor.
Aşk iyileştirmiyor
Yazmak yetmiyor.
Dünya, bir yara
Zaman, unutma cezası
Sevmek, büyük yalnızlık.
Kalbim tamam diyor
Bedenim çırpınıyor.
Bir gün ışıksız rüzgarsız bir sessizlik geldi. Gideceğim, dedi. Burada üşüyorum. Dünya ağır. İnsan korkunç. İnanacak gücüm kalmadı. Her şeye bulantıyla bakıyorum. Güzellik yıkıcı. Hiçbir inceliğe inanmıyorum. Bu sonsuz kum içinde bir yıldız rüyasıyım.
İhanete uğramış bahar gibisin
İhanet etmedim eylül
Gönlümün en vefasız yanılgısıydın
Çürüttün aşka dair umutlarımı
Halbuki dumanlı mahzenlerime
Kanlı bir gölden yansıyan
Mehtabını düşledim
Mehtabını son defa anıyorum eylül