Jysra
@arssu
Teselli iyi niyetli ama pek etkili olmayan bir yaklaşım biçimidir. Daha bu kapıdan çıkarken etkisi azalmaya başlar. Ben gerçekçi olmayı severim. Biraz üzülürüz ama hiç olmazsa yapılacak bir şey varsa onu anlar, buna göre hareket ederiz.
Zaman insanın en değerli hazinesidir bence, israf edilmemeli. Madem hepimiz bir gün ölüp gideceğimizi biliyoruz, öyleyse bir an önce hedefe kilitlenmeli ve hayattan ne istediğimizi bilerek yaşamalıyız.
En büyük yarayı duygular alır. Sanki duyguların sesinin tonu birileri tarafından kısılmış gibidir. Ne kadar zorlasanız da ancak bir yere kadar çıkabilirler. Zaten giderek bu ton azalır, azalır ve sonunda çoğu zaman ses kesilir ve kişi ondan sonra bir şey hissetmez olur. Duyguları elinden alınan biri artık bizlerden çok farklıdır.
Acılar, kayıplar üst üste gelince insan adeta donup kalıyor. Sanki duygularımız buz tutmuş, biz onların çözüleceği günleri korkuyla bekler olmuştuk. Daha birine inanamadan ikinci kötü haber geliyor, hayat bize hiç acımadan bir başka yüzünü gösteriyordu.
Yalnızlığın geçmişinde yatan bir efsane vardır. Başlangıçta tüm dünyada insanlar bir aile ya da kabilenin sıcak ilişkileri içinde yaşayıp gidiyordu. O zamanlar kendilerini ayrı birer birey olarak görmek insanların aklına bile gelmiyordu. Derken aniden, hem de oldukça yakın bir tarihte bu birliktelik çöküverdi. Bugün bir yalnızlık salgını dünyayı kasıp kavuruyor ve para maalesef bu sorunu çözemiyor.