…gönlü kırıla kırıla toz haline gelmiş, kırılacak tarafı kalmamıştı. Hayatın âh u zâr ile doldurduğu bir kalp, yine hayatın kırdığı birisinin, çok yakın birisinin istihzalarından yüksünecek değildi ya.
Sevginin niçini olmaz ki efendim...
Düşünsem belki mâkul bir sebep bulabilirim. Fakat bu hakiki sebep olmaz. Çünkü biz önce severiz. Sonra sevdiğimiz şeyin güzel taraflarını bulmaya çalışırız. Bu da hodbinliğimizden doğar efendim.
Kendisi için fenalık istemeyen insanlara hasretti. Böyle bir kalp taşıyan insan bir talebe bile olsa makbuldü. Yeter ki menfaatsiz olarak dostluk duyguları beslesin.