irem
@arwenguncesi
𐱅𐰇𐰼𐰚
♡
tolo dan nan galad
Şu anda okuduğu kitap
Felaketzedeler Evi'ni bitirmem yaklaşık 2 saat sürdü. Kitap o kadar hızlı akıyor ki, kendinizi bir anda Miami’nin o rutubetli, sefalet kokan bakımevinde, William Figueras’ın hemen yanı başında buluyorsunuz. Ancak bu akıcılığın yanında, okurken yer yer öyle bir rahatsızlık hissi yaşadım ki, sayfalar arasında boğulduğumu hissettiğim anlar bile oldu.
Kitabın başkahramanı William, aslında yazar Guillermo Rosales’in kendi sürgün hayatının bir yansıması. Şizofreniyle boğuşan, sigara dumanına sığınmış ve şiddete eğilimli bu adamın dünyası sandığımızdan çok daha karanlık. Özellikle William’ın Francis ile olan ilişkisi tek kelimeyle tuhaftı; aralarındaki o hem bağımlı hem de şiddet dolu bağ, okurken insanı gerçekten geren ve anlamlandırması güç, çok garip bir atmosfer yaratıyor. Bir diğer yandan bakımevinin o mide bulandıran yemekleri, müdürün bitmek bilmeyen haksızlıkları ve oradaki insanların "iğrençliği" arasında gidip gelirken şunu fark ediyorsunuz: William, nefret ettiği o sistemin ve o insanların aslında tam bir aynası rolünde.
Dürüst olmak gerekirse sosyal medyada bu romanın bu kadar çok övülmesini ve göklere çıkarılmasını biraz abartılı buldum. Evet, etkileyici ve sarsıcı bir tarafı var ama "aşırı beğendiğim bir roman" kategorisine girmeyi başaramadı benim için. Hikayenin net bir sonla bitmemesi, karakterin ruhsal karmaşasının bir parçası diye düşünüyorum; ancak bu durum bende sadece havada kalmış psikolojik çıkarımlar bıraktı.
Eğer olay örgüsünün nereye varacağından ziyade, bir insanın zihnindeki o yıkımı ve çürümeyi hissetmek istiyorsanız, bu 2 saatlik yoğun deneyimi yaşayabilirsiniz. Zira Rosales bizi kurtarmıyor, sadece o karanlığın içine atıp kapıyı üzerimize kapatıyor. Ama beklentinizi sosyal medyadaki o büyük yorumlara göre çok da yüksek tutmayın derim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazı kitaplar vardır, okuyup bitirdiğinizde kapağını kapatamazsınız çünkü içindeki o devasa acı dışarı taşmıştır. Wolfgang Borchert’in "Kapıların Dışında" tam olarak böyle bir eser. Kitaba geçmeden önce, bu kelimeleri kağıda döken o yorgun kalbe, yani yazarımıza bir göz atmak lazım diye düşünüyorum.
Açıkçası Borchert’in hayatı, eserinden daha az trajik değil. İkinci Dünya Savaşı’nın en sert dönemlerinde cepheye sürülen, orada hem fiziksel hem de ruhsal ağır yaralar alan genç bir adam. Nazi rejimine muhalif olduğu için hapislerde çürümüş, zulüm görmüş, en nihayetinde karaciğer hastalığına yakalanmış, henüz 26 yaşındayken hayata veda etmiş ve yıkım edebiyatı denince akla gelebilecek ilk yazarlardan biri Borchert.
Acı olan şu ki; bu muazzam oyunun prömiyerinden sadece bir gün önce hayata veda ediyor. Kendi feryadının yankısını duyamadan gidiyor aslında. İşte bu yüzden kitaptaki her cümle, öleceğini bilen bir adamın dürüstlüğünü ve öfkesini taşıyor adeta.
Kitap, savaşın bitip "her şeyin düzeldiği" söylenen o döneme bir başkaldırı niteliğinde. Kahramanımız Beckmann, Rusya cephesinden dönen, ayağı aksak, gözünde garip bir gaz maskesi gözlüğüyle hayata tutunmaya çalışan bir asker. Ama döndüğünde ne evini, ne karısını, ne de bıraktığı toplumu yerinde bulabiliyor. Beckmann için her kapı yüzüne kapanıyor. Toplum onu "hatırlamak istemediği bir geçmiş" olarak görüyor. Kimse sorumluluk almak istemiyor. Borchert burada muazzam bir soru soruyor: Savaşı başlatanlar sıcak yataklarında uyurken, gencecik yaşta ruhları çalınan bu adamlara kim hesap verecek?
Bu eser sadece "savaş kötüdür" diyen bir kitap değil; savaşın bireyin ruhunda bıraktığı o onarılamaz hasarın anatomisi niteliğinde. Beckmann aslında Tanrı’ya, generallere, kadere ve her şeyden önemlisi vicdanını
Atsız’ın Ruh Adam'ı Türk edebiyatında benzersiz bir ruhsal‑edebi yolculuk sunuyor. Başlangıçta tarihî ve askerî bir kurguyu andıran eser, ilerledikçe sembolizm, metafizik ve psikolojik sorgulamalarla iç içe geçiyor. Yalnızca askerî disiplinle yaşayan Selim Pusat’ın, aşk ve melankoliyle karşılaşarak içsel bir dönüşüm yaşaması kitabın en çarpıcı yönü. Öyle ki romanın adının Ruh Adam olması da oldukça manidar.
Selim’in askerlik yıllarında intihar eden arkadaşı Şeref, yalnızca bir dost değil, Selim’in “kendi şerefinin aynası” gibi metaforik bir figür aslında. Zaman zaman Selim’e doğru yolu gösteren ya da göstermeye çalışan bu figür, romandaki sembolizm ve metafizik derinliğin bir göstergesi. Benim de en sevdiğim kısımlar genellikle Şeref'in görüldüğü ve onunla diyaloga girilen kısımlardı.
Karakterler arasında Leyla, Selim’in duygusal dünyasını etkileyen nazik ve güçlü bir figür olarak öne çıkarken; Güntülü ise benim için pek sempatik değildi. Nedendir bilinmez, onun tavırları beni okurken oldukça gerdi ve itti. Burada şuna değinmeden geçemem ki; Atsız harikulade kalemiyle tüm kitabı bana resmen yaşattı ve tüm karakter ve olayları adeta bir tiyatro izler gibi izledim okurken. Bu sebeple kitapta karakterlerin kendi arasındaki kişisel etkileşimleri ve farklı ruh hâlleri, beni hem etkiledi hem de düşündürdü.
Atsız’ın dili akıcı, diyalogları etkileyici ve kimi yerlerde şiirsel. Araya ustaca serpiştirdiği şiirleri muazzam ve bunu romana o kadar güzel yedirmiş ki... Kendisi aynı zamanda tarih, edebiyat ve psikoloji arasında ustaca köprü kuruyor. Ancak bence bazı eksiklikler var: Ayşe Pusat'ın pasifliği ve kitabın nispeten havada kalan sonu... Ayşe'nin sürekli tabiri caizse Selim'in davranışlarını aklama çabası şahsi olarak beni biraz yordu. "Yeter be kadın, koskoca
