Jamal Aliyev & Ece Dağıstan Say - I Met You
youtu.be/KEgqV5C4cKU
Şair Fedor Tyutchev yirmili yaşlarında bir kıza aşık olur. Kısa ama unutulmaz bir aşk yaşadıktan sonra ikilinin yolları ayrılır ve bir daha beraber olamazlar.
Yıllar sonra, Fedor 67 yaşındayken geçirdikleri o zamanları hatırlayıp, hiçbir zaman unutamadığı hislerini yad ettiği bu şiiri yazar.
Bir hazan vakti
Bir bakarsın ilkbahar seriliverir
Bir asırlık ayrılık sonrası
Sanki rüyada görüyorum seni
Ve işte bir daha duyulur oldu
O hiç susmayan sesler içimde
Tek bir hatıra değil
Bir ömürdür dile gelen...
Besteci Leonid Malaşkin de bu dokunaklı hikayenin şiirini besteler. Sanki Cemal Süreya'nın dizelerini doğrularcasına bir hikayedir bu.
Çünkü;
"Aşkı anılar besliyor düşler kadar.
Bu yüzden diyorum ki aşk eskidikçe aşktır
Sevgi eskidikçe sevgi."
Belinsky önce dünyayı olduğu gibi kabul ediyor. Kendi acılarına da aynı sessizlikle boyun eğiyor. (Herkes kendi acısına katlansın. Dünyanın mantığı böyle) Fakat başkalarının acı çekmesini kabul eden insan, aynı güçle sürdüremez yaşantısını. Ve eğer insan başkalarının acı çekmesini kabul edemiyorsa dünyada haksız olan bir şey vardır ve tarih bu noktada mantıkla bağdaşamaz.