Nemecsek, yüzbaşı Nemecsek…
Küçüçük minicik bedeniyle her halükarda ordusuna yarar sağmalak için kahraman bir duruş ile belki gölgeleri bile ondan daha heybetli olan rakipleriyle savaşmaya hazır özgür ruhlu, yoldaş, yurduna, arsasına canı gönülden bağlı Nemecsek…
Uğruna canını verdiği arsanın üstüne bina dikileceğinin bilgisini veren cümleleri okurken savaş’ kelimesinin laneti içinde boğulduğumu hissettiğim anlarda aslında böyle bir durumun o an sadece savaş meydanlarındakileri değil bilhassa ne kadar zaman geçerse geçsin ardında bıraktığı topluma yön verdiğinin bir daha farkına varmakla bilincimin yerinde olup olmadığını sorguladım. Evet bir daha ve hüzün içinde bu gerçekle yüzleştim ancak elimden yine de herhangi bir şeyin gelemiyor oluşunun öfkesi ve savaşı yaratanların vicdan yoksunluğu bir kez daha beni derinden sarstı. Ancak yine de bir şey yapamıyorum.