seninle hep bir kapıda karşılaşıyoruz sanki hiçbir şey olmamış gibi
hem iki saniye daha ölmeyebiliyorum
hem yanımdan geçebiliyorsun
dönüp bu muydu diyorum
bu muydu düşemediğim yerin yüksekliği
etrafını dönüp durduğum
artık içimi süreceğim bir iç yok
gövdemi sürdürebileceğim bir eğim de
bulamadığım
benimkine benzeyen bir uçurum
benimkiyle aynı bir iç geçirme
ölüsünü gömdükten sonra
nereye gideceğini bilenlerin yaşama bilgisi
nereye bakacağını bilenlerin bakma arzusu
insan alışıyor
insan alışıyor dediklerinde bana gelen titreme
seni indiğim uçurum
dikenini sevip gülüne katlandığım bu hayat yeri