Bilinmeyen

bu fani alem için beklentiye giren kalbime de kırgınım..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ve bu yorgun bu hüzünlü yüreği, benim değilmiş gibi hiç kimse görmeden, şöyle bir yol kenarına bıraksam.
farkındayım, yazgımın beni zor sınavlardan geçirdiğinin farkındayım. yine de cesareti elden bırakmamak gerek! ciddiye almayınca her şeye katlanılır! ciddiye almamak mı? nasıl oldu da kalemimden böyle bir söz döküldü, bu beni güldürür ancak. ah, birazcık kaygısız olmak, beni şu güneşin ışıdığı dünyada insanların en mutlusu yapardı. ne diyorum ben? başkaları birazcık çaba ve yetenekle karşıma geçip sıkılmaktan uzak bir kendini beğenmişlikle çalım satarken, ben kendi çabamdan ve yeteneğimden mi kuşkulanıyorum? bana her şeyi bağışlayan güzel tanrım, niçin verdiklerinin yarısını geri alıp bana özgüven ve yeterlilik duygusu vermedin ki?
ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi, tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.
sen iyi bir insansın. onun için seni çok öldürmüşler.