Seçmek gerektiğine, istenilenin yapılması gerektiğini ve mutluluğun koşullarını bulunduğuna inanmak, yanılgıdır küçük Catherine. Önemli olan yalnızca, anlıyorsun ya mutluluk isteğidir, sürekli var olan, sürekli var olan, kocaman bir tür bilinç. Gerisi, kadınlar, sanat yapıtları ve dünyevi başarılar, yalnızca bahanedir.
Üzerine işlemelerimizi işlediğimiz bir tür kanaviçedir.
Hangi acımasız paradoksla sevdiğimiz varlıklarla ilgili olarak önce onların yararına, sonra da zararına olmak üzere, hep iki kez yanıldığımızı kavrıyoruz.
İnan bana, büyük acılar yoktur, büyük pişmanlıklar, büyük anılar yoktur. Her şey unutulur, büyük aşklar bile. Yaşamda aynı anda hüznün ve coşkunluğun bulunuşu bundandır. Olayları görmenin ancak belli bir yolu vardır ve zaman zaman ortaya çıkar. İşte bunun içindir yaşamında büyük bir aşka, mutsuz bir tutkuya sahip olmak yine de iyidir. Bu en azından bizi çökerten nedensiz umutsuzluklar için bir korumadır.