Asel
@aselerdens
“Kendine en ağır yükü aradın:
bulduğun kendindi -,
kendini sırtından atamadın.” Friedrich Nietzsche
MİRDAD: Sevgi, Tanrı'nın yasasıdır.
Sevgiyi öğrenebilesiniz diye yaşarsınız. Yaşamayı öğrenebilesiniz diye seversiniz. İnsanın öğrenmesi gereken başka ders yoktur. Bir insan sevdiğini, sonsuza dek bir olsun diye sevmezse, ne için sever başka?
Reklam
Size söylüyorum, Tanrı ve insan yoktur. Tanrı-İnsan ya da
İnsan-Tanrı vardır. Tektir. Çoğalsa da bölünse de, sonsuza dek tektir.
Cehalet, peruk takıp cübbe giymeyi, kanunlar sunup ceza vermeyi sever.
İnsanın kaderidir bu; savaşmak, kan akıtmak, bitkin düşmek ve sonunda uyanıp Ben'deki çatlağı kendi bedeniyle onarıp kanıyla mühürlemek.
İşte, bu insanoğlu da kutsal üçlüdür; bilinçtir, sözcüktür, anlayıştır. İnsanoğlu da, Tanrı gibi yaratandır. Onun Ben'i onun yarattığıdır. Öyleyse, neden Tanrı'sı gibi dengeyi koruyamaz?