Aysel Peltek
@aselpltk
İnsanların kanatları yok insanların kanatları yüreklerinde. Kırmızının büyüsüne, mucizelere gülümsemelerin herşeye iyi geldiğine inanıyorum.
Radyoloji teknikeri
Üniversite
İstanbul
18 Ağustos
158 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Ama insan, nefessiz kalmadan nefesin
, hapse edilmeden özgürlüğün, ölümle yüzleşmeden yaşamın kıymetini bilmiyordu.
Cehalet, bilgiyi; karanlık, aydınlığı boğuyordu bu topraklarda.
Bir evde o kadar kitap oldu mu başın belaya girer, herkes gibi işinde gücünde olsalardı bunlar yaşanmazdı. Bunları duyunca o kadar kırıldım ki. Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okumak diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar. Örgütlü cehalet bu ülkede çok güçlü. Sorsan kabul etmezler ama hepsi doğal olarak kültür sanat düşmanı. 
İnsanların otoriteden bu kadar korkmasına şaşırıyorum ama daha da hayret verici olan şey kolayca yalanlara inananı vermeleri. Onlara sorsan hiçbir de siteye güvenilmez. Ama orada yazan her şeye de inanırlar.

Bir yanda baskı, zulüm, diğer yanda direnç, sevgi. Belki de hayat, bu iki uç arasında bir denge kurma çabasıydı. Sevdiklerine sarılıp küçük kızını kucağına aldığında o minik bedeni, o yumuşak elleri avuçlarında hissettiğinde bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı; başka in-sanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insaniydi. Sartre'ın, "Cehennem başkalarıdır," sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.
Temeltepe bir cehennemdi; ailesi, karısı, kızıysa cennetin kendisiydi. Şunu biliyordu: Ne kadar zehirlenirse zehirlensin, sevdikleriyle geçirdiğı her an, o zehri bedeninden çekip alacaktı. Zaman, iyileştirici bir merhem gibiydi, her geçen gün biraz daha iyileştiriyordu onu, yaralarını sarıyor, ruhunu onarıyordu.