Aysel Peltek
@aselpltk
İnsanların kanatları yok insanların kanatları yüreklerinde. Kırmızının büyüsüne, mucizelere gülümsemelerin herşeye iyi geldiğine inanıyorum.
Radyoloji teknikeri
Üniversite
İstanbul
18 Ağustos
158 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Yine harika bir Zülfü Livaneli kitabıydı. Okumak için sabırsızlandım okurken çok fazla duygu yoğunluğu yaşadım ve olayların akışı içerisinde kendimi kaybettim. Mevcut düzeni, olayların gerçekliğini abartmadan ve çarpıtmadan her kesimden objektif bakış açılarıyla çok güzel betimleyerek anlatmış. Bu kitabı okumuş olmak bana değişik bakış açıları kazandırdı. Ayrıca bir ülkede yaşayan herkesin aynı gelenek-görenek ya da aynı Aynı yaşam koşullarına sahip olmadığını yetiştiği çevrenin onu nasıl değiştirdiğini ve insanların olaylara nasıl hemen adapte olduğunu çok güzel bir şekilde anlatmış. Karakterleri birbirinden çok farklı olan insanların çok farklı şekillerde birbirlerine rastlamaları olayların akış biçimleri en sonunda hepsinin ortak bir hayatın içerisinde bulunmaları beni sürükledi adeta. Kitabın etkisinden uzun bir süre çıkamayacağı mı düşünüyorum.
Başladığım gibi bitirdiğim bir kitap. Akıcı bir hikaye zaten yaşanmış olan bir olayı anlatıyor. Klasik Rus tarzını barındırıyor. Fazla betimlemelerden kaçınılmış sade bir dille hikayeyi anlatmayı tercih etmiş Puşkin.
Bir bedende bir çok ruh nasıl yaşar, merak ediyorsanız okuyun. Çelişkiler içinde bir hayat, yapmak istenilen ama yapılanlar arasında ki fark insanın elinde olmadan nasıl dayatılmış hayatlar yaşadığını gözlerimizin önüne seriyor. Ben kaçıncı HİKMET'im bilemiyorum. Hayatımızın her anında farklı bir benlik hüküm sürüyor belki de kahramanın soyadı bu yüzünden BENOL'dur. Dene, yaşa ve hangi ben olduğunu bul demek istiyordur belki de, buda benim düşüncem. En çok etkilendiğim de anlatmak isteyip kendimizi bitirdiğimiz konuların sonunda anlaşılamayacağımız korkusuna kapılıp sonra da anlatmak istemediğimizi farkedip susmak, bu içsel hengamenin sonucunda bir varlığı yokken bile var edip kendine dert ortağı etmek ucunda illaki ölüm olan bir hayatı yaşanır hale getirme çabası. Bazıları hayatta kalmak için çok çabalıyor lakin sadece nefes alıp vermenin yaşadığımızı göstermediğini birşeyler yapmak gerekliliğini farkında olmamızı söylüyor bu kitap. İyiki yazmışsın Oğuzcum ATAY.
Bu dünya hassas kalpler için cehennemdir sözünün hayat bulmuş hali bu kitap. Beni çok etkiledi özelliklede okurken hep şunu düşündüm bir insanla arkadaşsınız ama ne kadar yakın olduğunuzu o öldükten sonra farkediyor hayatınızı ona adıyor kendi kendinize yeni varlıklar yaratıp kendinizi onu anlamaya adıyorsunuz Turgutçuğum ÖZBEN. Okurken bir Selim IŞIK oluyorsunuz bir Turgut. İnsan tüm çelimsizlikleri ile tutunmaya çalışıp aynı anda diğerlerinin de hayata tutunma çabalarını içselleştirip yolun sonunda tutanamayacağına kanaat getiriyor, ve siz sorgulamaya başlıyorsunuz neye tutunuyor neye tutamıyoruz. Sonuç kendiniz için önemli ama amaçları bilmek lazım. Tüm TUTUTANAMAYANLAR'a saygıyla.
Bu kitabı okurken kesinlikle zorlandım tam heyecanlandığım anlarda hikayeler hava da yarım kaldı karakterlerin birbirini anladığı ama benim onları anlamadığım bir hikayeydi kısa örneklerle anlatılabilecek olaylar kişiler fazlaca betimlenmiş önemli gördüğüm olaylar kısa kesilmişti bir roman okurken kendimi o romanda hissetmeyi severim ama bu roman bende tamamen hava da kaldı. Sevgiyle okumanızı dilerim ama bana göre değildi sanki bir TV dizisi izliyormuşum hissi yarattı bende.
