Yüksel ki yerin bu yer değildir;
Dünyaya gelmek hüner değildir.
| Namık Kemal
Okul demişken normal kitapların ve defterlerin olmadığından bahsetmiştim. Karnelerimiz de aynı kitaplar gibiydi. Küçük iki kâğıt parçası üzerine ders adları ve notlar yazılırdı. Tabii pek de zayıf alan yoktu. Zaten vurulmadan okula varmak en zor dersten geçmek demekti.
Sayfa 72
Bizi korumaya gidenlerin dönüşünü beklemek kadar uzun bir süre yoktur. Bu sefer kimin oğlu, eşi, kardeşi dönmeyecek, diye sessizce kendimize sorardık çaresiz bir şekilde. Düşen bombanın yarattığı patlama sesinden hemen sonraki çığlıklar, duyulan en acı seslerdi. Kanlı sokaklar, yıkılmış evler başkalarının yazdığı bir öyküydü. Ve her şey birileri bizi “siz” diye gördüğü için yaşanıyordu. Oysa daha düne kadar ekmeğimizi paylaşmıştık.
Ağabeylerim okula büyük bir neşeyle giderken, ben de öyle bir okul dönemi arzularken, nereden aklıma gelirdi keskin nişancılarla oyun oynayacağım. Ne kitabım ne defterim oldu. Yiyecek deseniz, meyve sebzeyi unuttum. Varsa yoksa pirinç, mercimek, makarna… Ve her şey “biz” olduğumuz için. Düşen her bomba, atılan her mermi ve alınan her can sadece “biz” olduğumuz için.
Sayfa 65