yanaklarından öpmeye korkardım
dudaklarının kenarlarına değerse diye
avuçlarında bıraktım tütün kokan sakallarımı
anlatması zor böyle şeyleri hatırlayınca
aklım takılınca uykularda zehir oluyor zaten
alıştım geceleri uyumakta işime gelmiyor aslında
ama hatırlarım hatırımda kalan her şeyi kendimi zorlayınca
tarçın gibi kokardı parmakları
belki o da bilmezdi nasıl koktuğunu
söyleyemedim neyin ne olduğunu
kaldı gitti eski günlerin hatrında ağlaması zordu gözleri küçülene kadar
küçülürse gözleri anlardım konuşmalarından
gözündeki tek yaşına ömür vermek vardı be
neyse işte, öyle kolay değil birden anlatmak
öylesine omuzunda tüketmek birisinde hayatı
özleyeceksin geçirdiğin onca güzel anıları
ellerin kavuşunca bırakmayacaksın
her fırsatta resim çizeceksin parmak uçlarınla ayaklarına
o güzel hayatın nerde kalmıştık
öpmeye korkardım yanaklarından
ya utanır da yüz çevirirse diye
utanmasın diye şarkılar söyledim gerdanına sessizce
ondandır omularımdan düşen düşünceler
o yüzden söylüyorum ya
şarkıların arasında şiirler
gün ağarınca
boynum bükülür
dalarım uzaklara
gönlüm sıkılır sorma ne haldeyim
sorma kederdeyim
Ne Güzel Demiş
Benim en büyük kudretim
Senin sahiden şehrimde olduğunu bilmek
Hatta şuan ıslak şehrimde geceliğin ile balkondasın
Bende dokunmaya çalışıorum ince parmaklı ellerinle
Kaldır öpülesi anlını ve bak bana
Aşk şekil değiştirmez, biz sadece öyle zannederiz. Onu kaybettiğimizi sandığımızda bile, o hep oradadır, sessiz ama dimdik. Bir hamur gibi... aynı şekle dönmeyi bekleyen, yeniden yoğrulmayı bekleyen. Zaman geçer, insanlar gelir geçer, hayat değişir; ama o aşk, hâlâ bekler. Belki bir gün, başka ellerde, başka bir gülüşte, tekrar aynı şekle kavuşmak için... ve o an, kalbimiz yeniden hatırlar, sever ve yaşamaya devam eder.