Yaşandıkça Tükenmeyecek HakikatEdebiyat
Bazen bulacağını düşündüğü için değil, başka bir seçeneği olmadığı için arar insan. Gitmekle geçer mi bilinmez ama sanki geçecekmiş gibi gidilir ve satırların arasında bırakılan boşluklarda görür insan kendini. Kim bilir, belki de gelmesi beklenen aşk; satırların arasında bulur insanı..
Fesleğen'in gelişini her an büyük özlemle bekleyen yazarımız 
Hikmet Anıl Öztekin okuyucuyu yine bir merakla ve duygu dolu sözlerle yazmış olduğu eserine kilitlemeyi başararak serinin tamamlanması için destekleri üzerine çekmeyi başarmış ve 
Eyvallah 2 nin tavsiyeye yakışır bir ürün olduğunu gönül rahatlığıyla söylemeye layık olduğunu göstermiştir. Nereye giderseniz gidin, eninde sonunda aynı adrese geri dönecek olduktan sonra bütün gurbetler seyahattir sadece; oysa dönecek bir adresi olmayan için her adım, bitip tükenmek bilmeyen, sonsuz bir arayıştır. Arayış amacıyla çıkılan yolda yükselmek için olabildiğince hafif olmak gerekir. Gitmek için, ağır yüklerinden arınmalıdır insan. Ne kadar az yük, o kadar uzun yol demektir. Belki güzel olan sadece aramaktır. Bulmaksa yolda yaptığın en büyük kaza. Hiç bulmamak lazımdır belki ama hep bulabilmek umuduyla yükselmek lazımdır göklerde. 
Mevlana Celaleddin-i Rumi 'nın da dediği gibi: "Aramakla bulunmaz, lakin bulanlarsa hep arayanlardır." Sevmek için çıkılan bu yolda önce sevmenin ne olduğunu anlamalıydı insan. Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı? Belki de yıllarca bir yanlışa sapmamak için kendi çayını kendi demleyen o gencin iffetidir sevmek, sevdiği belki bir gün okur diye şair olmaktır sevmek.. Sevmek, bir dokunma maksadından ötede durur. Sevmek; ateşi, ateşin içine girip yanarak anlatmaktır. Yanarsın ve artık ismin değişir. Sen bir âşıksındır. Yolun hayır olsun. Cennetin kapısı sana açılmıştır. Tertemiz bir sevdaya yazılır ismin. Bazen
Hikmet Anıl Öztekin okuyucuyu yine bir merakla ve duygu dolu sözlerle yazmış olduğu eserine kilitlemeyi başararak serinin tamamlanması için destekleri üzerine çekmeyi başarmış ve Eyvallah 2 nin tavsiyeye yakışır bir ürün olduğunu gönül rahatlığıyla söylemeye layık olduğunu göstermiştir. Nereye giderseniz gidin, eninde sonunda aynı adrese geri dönecek olduktan sonra bütün gurbetler seyahattir sadece; oysa dönecek bir adresi olmayan için her adım, bitip tükenmek bilmeyen, sonsuz bir arayıştır. Arayış amacıyla çıkılan yolda yükselmek için olabildiğince hafif olmak gerekir. Gitmek için, ağır yüklerinden arınmalıdır insan. Ne kadar az yük, o kadar uzun yol demektir. Belki güzel olan sadece aramaktır. Bulmaksa yolda yaptığın en büyük kaza. Hiç bulmamak lazımdır belki ama hep bulabilmek umuduyla yükselmek lazımdır göklerde. Mevlana Celaleddin-i Rumi 'nın da dediği gibi: "Aramakla bulunmaz, lakin bulanlarsa hep arayanlardır." Sevmek için çıkılan bu yolda önce sevmenin ne olduğunu anlamalıydı insan. Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı? Belki de yıllarca bir yanlışa sapmamak için kendi çayını kendi demleyen o gencin iffetidir sevmek, sevdiği belki bir gün okur diye şair olmaktır sevmek.. Sevmek, bir dokunma maksadından ötede durur. Sevmek; ateşi, ateşin içine girip yanarak anlatmaktır. Yanarsın ve artık ismin değişir. Sen bir âşıksındır. Yolun hayır olsun. Cennetin kapısı sana açılmıştır. Tertemiz bir sevdaya yazılır ismin. Bazen