İLGİ DUYDUĞUNUZ ALANA GÖRE ÖNERİLER.
İlgili Alanlar: Psikoloji, mitoloji, botanik, felsefe, dil ve kökenleri, müzik, sanat tarihi, gastronomi, edebiyat.
1. PSİKOLOJİ
📚 Kitap
İnsanın Anlam Arayışı – Viktor E. Frankl (Toplama kampı deneyimlerinden doğan, varoluşçu psikoterapinin temel taşı.)
Hafifçe Bir Silkinsek? – Engin Geçtan (Türkiye’nin en değerli psikiyatristlerinden, insan ilişkileri ve çağın getirdiği yabancılaşma üzerine.)
Düşünme, Hızlı ve Yavaş – Daniel Kahneman (Zihnimizin kararları nasıl aldığını ve bilişsel yanılsamaları anlatan Nobel ödüllü başyapıt.)
🎬 Film
Shutter Island (Zindan Adası) – Yön: Martin Scorsese (Algı, travma ve savunma mekanizmaları üzerine kusursuz bir psikolojik gerilim.)
Memento (Akıl Defteri) – Yön: Christopher Nolan (Anterograd amnezi [yakın hafıza kaybı] ve kimlik inşasını ters kronolojiyle işleyen bir yapıt.)
Persona – Yön: Ingmar Bergman (İnsan ruhunun maskelerini [persona] ve kimlik çözülmesini anlatan sinema klasiği.)
🎙️ Podcast
Merdiven Altı Terapi – Deniz Dülgeroğlu
Anlam Arayışı – Umut Ateş
Hidden Brain – Shankar Vedantam (NPR) (İngilizce; insan davranışlarının arkasındaki bilinçaltı kalıpları inceliyor.)
📄 Makale / Akademik Eser
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yeter ki edebiyata boş vaktimizi harcama amacıyla bakmayalım. Tolstoy’u empatiyle oku, kahramanına seyirci kalma, edilgen okur olma. İntihar eden Anna Karenina’nın yerinde olsam ne yapardım, ondan farklı neler hissedebilirdim? Peki, saçma bir tabir olsa da, aldatılmış kocası olsaydım? Adını da koyalım. Buyurun size edebiyatla terapi. Televizyonda o beş paralık dizilerde kendini kimsenin yerine koyamazsın. Karikatür gibi insanlar. Onlar olamazsın ama Anna Karenina olabilirsin. İyi edebiyatın gücü de bu.
✨️
Herkes arada sırada arkadaşlarını gözden geçirmeli, gerektiğinde iyi bir bahar temizliği yapmalı. Sade arkadaşlarımızı değil kendimizi de gözden geçirmeliyiz, ben falancayla neden arkadaşlık yapıyorum diye.
✨️
Bir şeyi alışkanlıktan yapıyorsan oturduğun yerin, sevdiğin insanın, içtiğin çayın farkında değilsin demektir. Alışkanlıklarımızdan arınmanın yolu oyunlarımızı, oyunlarımızın kurallarını değiştirmektir.
Şiirlerinİnceleri1- ŞiirdeİdolojiMiEstetikMi?
Yeni bir konsepte hoşgeldinizz, şiir hakkında neden konuşmayalım dedim ve arada (bir süre koyarsam uyamıyorum malum) konu başlıklarıyla karşınızda olmayı planlıyorum...
İlk konumuz,
"Kötü biri, iyi bir şiir yazabilir mi?"
Bunu bir düşünün. Bir şiiri okurken, zihnimizin arka planında o şiiri yazan kişinin kimliği, siyasi görüşü, geçmişteki hataları veya karakteri dönüp durmalı mı? Yoksa sanatın o büyüleyici dünyasına girdiğimizde, şairin kimliğinden tamamen sıyrılmalı mıyız?
Bir şiiri, savunduğu fikre yürekten katıldığımız için mi "başyapıt" ilan ederiz; yoksa o şiirin kelime seçimi, imge dünyası ve ritmi o kadar kusursuzdur ki, şairin kim olduğunu unutup sadece dilin büyüsüne mi kapılırız? İşin içine girdiğimizde işler sarpa sarıyor. Eğer bir şairin dünya görüşü, bizim değer yargılarımızla taban tabana zıtsa yazdığı dizelerdeki "güzellik" bizim için hala geçerli bir estetik değer taşıyabilir mi? Yoksa şairin "kötülüğü", kelimelerine sızarak o şiiri de mi zehirler? Kelimelerin bir "hafızası" var mıdır? "Aşk", "adalet" veya "özgürlük" gibi ağır yükü olan kelimeleri, kötü niyetli birinin ellerinde gördüğümüzde o kelimeler kirlenir mi? Yoksa kelimeler, her türlü niyetten bağımsız, her zaman kendi saflığını koruyan araçlar mıdır?
~Tartışmayı somutlaştıralım: Modern şiirin mimarlarından Ezra Pound'u düşünün. O, kelimelerin kemik yapısını değiştiren, edebiyat tarihine yön veren bir dahi. Ancak aynı el, II. Dünya Savaşı sırasında faşizmin propagandasını yapan radyo yayınlarında, insanlığı dehşete düşüren nefret söylemlerini haykırıyordu.
İşte tam burada, zihnimiz bir karar anına zorlanıyor: Pound'un o kusursuz ritmine, o muazzam imgelerle örülü dizelerine hayran kalırken, aynı zamanda onun siyasi "kötülüğünü" lanetlemek mümkün mü?
Eğer bir şiiri okurken şairin
