Hayat bu işte; hiç bitmeyecekmiş gibi düşünülen, yaşanan o yoğun duygular, bir süre sonra insafsız zamanın gadrine uğrayarak sadece birer anı, giderek soluklaşan, silikleşen birer deneyim olarak kalıyor.
Her zaman, her yerde, herkesin kendi egosu icin bir barbara ihtiyaci var. Güçsüz barbar, güçlü ötekinin kendini daha kudretli, erdemli, haysiyetli ve uygar hissetmesinin teminatıdır. Tıpkı Kavafis'in o mükemmel dizelerinde olduğu gibi;
Peki, biz ne yapacağız şimdi barbarlar olmadan?
Bir çeşit çözümdü onlar sorunlarımıza...
Yazarlığım, başarılı olmak icin değil, daha fazla yıkılmamak, daha fazla mağlup olmamak ve o derin başarısızlıklar girdabında daha fazla boğulmamak içindir.