Manita göğüsümde uyurken fotoğrafını çekip "evde aslan beslenmek de zor iş"
Yazma isii
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Benim bir yarım Azeri bir yarım Terekeme. Oğlak burcuyum ama bu iki milliyetimin verdiği hayâsızlıktan dolayı İkizler ve Aslan burcundan halliceyimdir. Hayâsızlık yetmiyormuş gibi birde erkeğim. Öz özüme belayım. Benim olduğum yerde ister çalıştığım yer olsun ister herhangi bir yer. Ben varsam orada geçmişte veyahut o gün olan herhangi bir sorunu dile getirmeyeceksin. İş halledilmişse bile sanki benim üzerime vazifeymiş gibi bir daha aynısı veya benzeri olmasın diye kendimce uğraşır, bir şeyler yaparım. Ben bu hayâsızlığım yüzünden bir gün başıma bela alacağım ama bu İstanbul'un kırık milletini bile asker yapabiliyorum. Huyum batsın. Çalıştığım yerde müşteriler en basit otoparkta engelli yerine arabaların yanaştığından muzdaripler. Haklılar da. Ben hemşire çocuğuyum. Bu milletin en ağır acısını bile çocukluğumdan bu yaşıma kadar iliklerine kadar gördüm. Yani doktor olsaydım Azrail'i kızgın sopayla kovalardım öyle Terekeme inadı var bende. Gece otoparkta didik didik devriye atarken hangi engelli yerine yanaşmış araba varsa çekip nokta atışı yerini yazıp gruptan paylaştım belki müdürler sahiplerini tanıyordur diye. Engelli yerine yanaşan arabalar da öyle kıçı kırık araba değil ha böbreğini satsan alamayacak türden. Rüyamda görsem psikolojik destek alabileceğim jipler var. Millet artık kara para mı haklıyor, kul hakkının namusuna mı göz diktiler... Yani şerefsizlik ancak fıtratın da olacak ki alabilesin...
Yetmiş dokuzun kışıydı,
Sertti, soğuktu
İstanbul’a kar yağıyordu..
Kömür yanıyordu sobalarda
Geceleri polisler, bekçiler oluyordu..
Bir de biz oluyorduk
Ölümüne üşüyorduk ha
Yalan yok polisler de üşüyordu
On altı yaşındaydım..
Her şeyi bükecek bileğim vardı
On altı yaşındaydım
Aslan gibi ortadaydım
Gündüzleri okulda coğrafya defterimin arkasına
Senin için şiirler,
Geceleri duvarlara ülkemi kurtarmak için
Kahrolsun yazacak kadar adamdım
On altı yaşındaydım
Ne senin haberin oluyordu şiirlerimden
Ne de birileri kahroluyordu
Mahalle duvarlarına çiziktirdiğim harflerimden
On altı yaşındaydım
Yalan yok
