Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatmaz; insanın içindeki sessizliği de konuşturur.
Orhan Kemal’in 72. Koğuş’unda özgürlüğün değerini, umudun en zor şartlarda bile nasıl filizlenebildiğini ve insan olmanın ağırlığını hissediyorsunuz.
“Bir insanın en büyük hapishanesi dört duvar mı, yoksa kendi çaresizliği mi?
Hiçbir yerden hiçbir gelirleri olmadığı gibi,umutları da yoktur.
Aslını yitirene haramzade derler aslanım.
Her zaman tok olmak ne iyi.
İnsan rahatça uyuyor.
Denizdeki balığa pazarlık olmaz.
Hayatımızdan bir Pars Tuna geçti beeeee.Her sayfasını merakla çevirdim.Tanidigimizi zannettiğimizden farklı bir Köprü kralı vardı karşımızda.Zaman zaman ağzının üstüne vurmakla öpmek arasında gidip gelmedik de demeyiz.Derin ve Yıldırım ah sizi bir de ben elime geçirsem ya.Mirayyyy benim kuzu görünümlü aslanım.Kralice olmak o şah damarını parçaladığında en çok sana yakıştı.Hikayede her karakterini ayrı ayrı sevdim.Onur ve Pars atışmaları her seferinde mi kahkahaya boğar bir insanı boğuldum.Kalemine sağlık.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ben Bir Aslanım ve Ben Bir Arabayım #okudumbitti
İkisini de elime aldığım an “tam 0–3 yaş işi” dedim; sayfaları çevirdikçe de nedenini daha net gördüm.
Bu yaş grubunda kitap “okunacak” bir şeyden çok “tutulacak, çevrilecek, keşfedilecek” bir şey ya… Bu iki kitabı da minik ellerin kavraması gerçekten kolay. Kalın karton sayfalar sayesinde de “biraz coşkulu” sayfa çevirme denemelerinde bile dayanıklı duruyor.
İkisini birlikte okuyunca da çok dengeli bir ikili gibi geliyor: biri doğa/safari heyecanını, diğeri hareket/keşif hissini veriyor. Kısa cümleler, büyük ve net çizimler, tekrar tekrar okununca bile sıkmayan bir ritim… “İlk kitaplığımız” için tam yerinde seçim oldu.
0–3 yaş için hem eğlenceli hem öğretici, ebeveyn için de “hadi bir sayfa daha” dedirten türden. Biz severek okuduk; benzer yaşta minikleri olanlara gönül rahatlığıyla öneririm.
@maxicocuk
#BenBirAslanım #BenBirArabayım #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Ben Bir Aslanım ve Ben Bir Arabayım #okudumbitti
İkisini de elime aldığım an “tam 0–3 yaş işi” dedim; sayfaları çevirdikçe de nedenini daha net gördüm.
Bu yaş grubunda kitap “okunacak” bir şeyden çok “tutulacak, çevrilecek, keşfedilecek” bir şey ya… Bu iki kitabı da minik ellerin kavraması gerçekten kolay. Kalın karton sayfalar sayesinde de “biraz coşkulu” sayfa çevirme denemelerinde bile dayanıklı duruyor.
İkisini birlikte okuyunca da çok dengeli bir ikili gibi geliyor: biri doğa/safari heyecanını, diğeri hareket/keşif hissini veriyor. Kısa cümleler, büyük ve net çizimler, tekrar tekrar okununca bile sıkmayan bir ritim… “İlk kitaplığımız” için tam yerinde seçim oldu.
0–3 yaş için hem eğlenceli hem öğretici, ebeveyn için de “hadi bir sayfa daha” dedirten türden. Biz severek okuduk; benzer yaşta minikleri olanlara gönül rahatlığıyla öneririm.
@maxicocuk
#BenBirAslanım #BenBirArabayım #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Aynı iş yerinde çalışıp birbirinden nefret eden Lucy ve Josh hiç anlasamamaktadir.Fakat bir gece randevuya çıkacağı zaman asansörde Josh efendi kizimizi öpünce işler değişir.
Kitap genel olarak guzeldi ama konusu yoktu .Birbirinden nefret ettiklerini sanan 2 kişi var ortada ve sürekli bir oyun göz teması oyunu,ik oyunu gibi. Yavaş ilerleyen kitapları çok severim buda öyle bir kitaptı ama bir yerden sonra artık yapında sizde kurtulun bizde kurtulalım dedim yani:)))))Normalde erkek kovalar kız kaçardı bunda tam tersi kızımız masallah bir düz duvara tırmanmamıştır sanirim.Tabiki hepsinin bir sebebi var başlıca sorunlu olan erkek karakter çıkıyor ki buda kitabın sonlarına doğru.Kitabin sonlarına doğru bir tartışma oluyor işte orada kızımıza aslanım benim koç bu koç dedim yalan değil:)))Josh efendinin babasından hiç hoşlanmadım annesi tatlı idi .Ama Allah aşkına ya neden bu kitaplarda başka kız kalmamış gibi gidipte bir kardesin eski sevgilisini yengesi yapiyorsunuz bu normal mi yani....
King’in kitabını üç kez okudum; fırsat olsa dört kez daha okurum.
Mafya kovboylardan bekleneceği üzere bu serideki erkeklerimiz;
vahşi, kaba, küstah, patronluk taslayan, kavgacı, cüretkâr, müstehcen konuşmayı seven, karanlık, gizemli, tehlikeli, ukala ama bir o kadar da cezibeli adamlardı.
Yer yer o güzel suratlarına yumruk atmak isteyeceğiniz olaylar çıkaracaklar. Bazen de “Ah keşke bu adam benim olsa…” dedirtecek kadar etkileyici olacaklar.
Hepsinin tek ortak noktası ise kadınlarına olan düşkünlükleri.
Aşk meşk değil olay; adeta taparcasına, hatta bazen eziyet ederek sahipleniyorlar kadınlarını.
Eğer feminist ruhunuz baskınsa lütfen okumayın. Çünkü onları çekip vurma isteğinizi artıracak kadar kötü adamlar.
King benim favori oğlanımdı.
Storm, Sebastian ve psikopat Thatcher da aynı seviyede tehlikeliydi.
Fakat King’e ben bir başka düştüm.
Bu arada yetişkin sahneleri… Alev alev.
Acayip edepsizler.
Genelde kadınlarına hava kadar muhtaç yazılan karakterleri severim ama bu oğlanlarda çıta baya yüksekti.
Takıntılı derecede kadınlarına bağlanıyorlardı.
Bir de etiket takmadan kadınları yanlarında tutup duruyorlardı.
İlişki, aşk, sevgili, yar… hiçbirini kabul etmiyorlar.
Sürekli “ihtiyaç”, “muhtaçlık” deyip durdular; ta ki kitabın sonlarına doğru cesaret edip gerçeği anlayana kadar.
Bu durum hem korkutucu, hem sinir bozucu, hem de cazipti.
“Keşke bir tık daha uysal olsalardı” dedirtti bana.
Ama serinin tüm ihtişamı da zaten buradan geliyordu.
Sınır tanımayan psikopat tatlı kovboylar ve onların taptığı biraz aptal kadınlar…