Aslı
@asli_ipek
Anestezist
Ressam
İstanbul
497 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Çok sevdiğim bi dostum olarak, sohbet havasında, benim de öğrendiğim birçok şeyi yazmış.
Objektif davranamadığım malumdur ama siyasi görüşünü, medyada çekimlerde yaşadığı sıkıntıları,
toplumsal olaylara bakış açısını bu kadar açıksözlülükle paylaştığı için çok beğendim.
Okuru bol olsun. Çiçek gibi insandır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitaba dair inceleme uzun olur o yüzden inceleme değil de bir yorum gibi düşünelim.
Andronikos, bir başkaldırı, kitabın ana karakteri.
Ioakim onun arkadaşı ve ikinci bölümün ana karakteri. Aradan yıllar geçmiş ama Andronikosun isyanı hala karakterimizde izlerini taşıyor.
Susmuş, herkes gibi. Bunun pişmanlığını yaşıyor, hepimiz gibi.
Üçüncü bölüm kitaptan ayrı günümüze dair bi anlatı gibi. Günümüz dediysem Demokrat Parti dönemi… baskıdan ötürü ülkesini değiştirmiş bir karakter, Karasunun gözlemleriyle öyküleştirilmiş…
Yine metaforlarla dolu bir Bilge Karasu kitabı.
Aradan binleri aşkın yıl geçmiş ama kaygılar da acılar da benzer.
İnsan olmak mı, toplum olmak mı, değişmeyen nedir bunca zaman?
Birarada yaşadığımız bunca toplum, yıllar, yaşananlar. Hiç geçmeyecek mi acılarımız?
Yazarla tanışma kitabım oldu 
Gece
Neden bu kadar geç tanıştım dedirtti bana.
Öncelikle uzun süredir yazmaya devam ettiğim bir anlatının hali hazırda yazılmış olduğunu gördüm bu kitapla. Bi yandan mutlu etti bu, bir yandan da üzdü tabi :)
Yazdıklarımı rafa kaldırıyorum haliyle.
Gece ve gündüzcüler, rüyalar, sokaklar, gececi kolluk kuvvetleri(?), her şey öyle benziyor ki yazdıklarımla; daha önce yazarın hiçbir eseriyle tanışmadığıma emin olduğum için ve böyle bir yazarla aradan onlarca yıl geçmesine rağmen aynı şeyleri yazmış olduğum için gurur duydum ve benim için ayrı bir anlamı oldu.
Uzun süredir gördüğüm ve ertelediğim bir yazardı Bilge Karasu. Herkes zorluğundan bahsetmişti dilinin ama asla öyle olduğunu düşünmüyorum. Uzun zamandır bu kadar keyif alarak okuduğum bir kitap olmamıştı. Okuyun efenim.
Gece
Neden bu kadar geç tanıştım dedirtti bana.
Öncelikle uzun süredir yazmaya devam ettiğim bir anlatının hali hazırda yazılmış olduğunu gördüm bu kitapla. Bi yandan mutlu etti bu, bir yandan da üzdü tabi :)
Yazdıklarımı rafa kaldırıyorum haliyle.
Gece ve gündüzcüler, rüyalar, sokaklar, gececi kolluk kuvvetleri(?), her şey öyle benziyor ki yazdıklarımla; daha önce yazarın hiçbir eseriyle tanışmadığıma emin olduğum için ve böyle bir yazarla aradan onlarca yıl geçmesine rağmen aynı şeyleri yazmış olduğum için gurur duydum ve benim için ayrı bir anlamı oldu.
Uzun süredir gördüğüm ve ertelediğim bir yazardı Bilge Karasu. Herkes zorluğundan bahsetmişti dilinin ama asla öyle olduğunu düşünmüyorum. Uzun zamandır bu kadar keyif alarak okuduğum bir kitap olmamıştı. Okuyun efenim.
Melih Cevdet külliyatını bitirmeye çalışan biri olarak, bu yeni derleme çıkınca koşa koşa aldım. Kitap yazarın farklı mahlaslarla yazdığı, gazetelerde çıkan kısa roman, öykülerinden oluşmakta. Ben çok sevdim.
Melih Cevdet ne yazmışsa okurum zaten.
Dili yalın, akıcı, keyifli. İyi okumalar..
“Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan?
Hayatımı toprağa veriyorum.”
dizeleriyle başlar bu metin.
Bir varoluş sıkıntısı, yaşam huzursuzluğu, zihinden geçen her fikrin kaydedildiği bir günce.
5 yıla yaydığım tek kitap kendisi. Hayatımın sonuna kadar okuyacağıma karar vermiştim ama olmadı. Belki de böylesi daha iyidir. Bitmesi gereken bitmelidir zorlamadan.
Varoluş sancısını, karşınızda biri zihninizi didikliyor ve kağıda aktarıyor gibi hissediyorsunuz. Hissederek okuyun. Zira bu bir roman da değil, deneme de. Bu kitap hayatın kendisi bana göre.
