aslı seloğlu
@aslisel
Diş hekimi
Ankara, 16 Aralık 1992
123 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Stoacıların ilgilendiği neşe, daha çok nesnesi olmayan bir saadet gibi düşünülebilir. Özellikle bir şeyden değil de her şeyden mutluluk duymak. Hayata dahil olmaktan duyulan zevk aslında. Olanın tamamının, aslında mümkün olma zorunluluğu olmamasına rağmen yine de (görkemle, harikulade bir biçimde var olarak) mümkün oluyor olmasının engin farkındalığı.
Otoriter anne-babalığı normal görmemizin nedeni, çocuğun eğitilmesi gereken bir varlık olduğuna dair yanlış inançlarımızdır. Yetişkin tarafından eğitilmediği takdirde çocuğun "düzgün" davranmayacağı ve "düzgün" bir insan olmayacağı düşüncesi asılsız da olsa yerleşiktir, hemen her birimizin içine işlemiştir. Çocuğun düzeltilmesi gerektiğine nasıl inanıyorsak iç çocuğumuzun da düzeltilmesi gerektiğine öyle inanırız. Halbuki, her zaman ifade ettiğim gibi, çocuk asla eksik, kusurlu davranmaz; sanıldığı gibi çocuğun davranışlarını "düzeltmemiz" gerekmez. Yapmamız gereken tek şey, çocuğun neden o şekilde davranmaya ihtiyaç duyduğunu bulmaktır. Bu nedeni bulduğumuzda ve temeldeki duygusal ihtiyacı çözdüğümüzde çocuğun artık "kötü" dediğimiz şekilde davranmaya da ihtiyacı kalmaz. Aynı şey içimizdeki çocuk için de geçerlidir.
Ne yazık ki annelerine benzememe çabasına giren birçok kız çocuğu erkeklere benzediler. Kendi değerlerini eril üretim standartları üzerinden tanımladılar. İlk başlarda başarı çok keyifliydi fakat başarıları sürdükçe zamanları ve enerjileri üzerindeki talep de artmaya devam etti. İlişki ve şefkat benzeri dişil değerler, başarı hedefleri yanında ikinci plana atıldı ve çoğu kadın asla "yeterli" olamayacaklarına inanmaya başladı.
Bu, "diğerlerinin" ondan önce geldiğine dair tavır genellikle kadınlar tarafından içselleştirilmiş, konuşulmayan bir yemindir. Partneri bunu ondan talep etse de etmese de bu tavır kadında mevcuttur. Bu durum, ailesini gözlemleyen küçük kızın bilinçaltına işler. Annesinin kendi ihtiyaçlarını ikinci plana attığını görür ve kendisi de bunu yapmayı öğrenir.
Zırhlı Amazon
İhmalkar babaya tepki olarak, bu tarz kadınlar ego seviyesinde erille özdeşleşir ya da baba fonksiyonlarını üstlenirler. Babaları onlara ihtiyaç duydukları şeyleri vermediği için bu ihtiyaçları kendileri karşılamayı öğrenirler. Giydikleri zırh onları profesyonel hayatlarında korur ve kendi seslerini duyurmalarına yardım eder. Fakat zırh aynı zamanda onların kendi dişil hislerinden ve yumuşak yönlerinden kopmalarına sebep olur. Bu kadınlar, kendi yaratıcı yönlerinden, erkeklerle kurdukları sağlıklı ilişkilerden ve anda yasayabilmekten uzaklaşırlar.