aslı seloğlu
@aslisel
Reklam
Otoriter anne-babalığı normal görmemizin nedeni, çocuğun eğitilmesi gereken bir varlık olduğuna dair yanlış inançlarımızdır. Yetişkin tarafından eğitilmediği takdirde çocuğun "düzgün" davranmayacağı ve "düzgün" bir insan olmayacağı düşüncesi asılsız da olsa yerleşiktir, hemen her birimizin içine işlemiştir. Çocuğun düzeltilmesi gerektiğine nasıl inanıyorsak iç çocuğumuzun da düzeltilmesi gerektiğine öyle inanırız. Halbuki, her zaman ifade ettiğim gibi, çocuk asla eksik, kusurlu davranmaz; sanıldığı gibi çocuğun davranışlarını "düzeltmemiz" gerekmez. Yapmamız gereken tek şey, çocuğun neden o şekilde davranmaya ihtiyaç duyduğunu bulmaktır. Bu nedeni bulduğumuzda ve temeldeki duygusal ihtiyacı çözdüğümüzde çocuğun artık "kötü" dediğimiz şekilde davranmaya da ihtiyacı kalmaz. Aynı şey içimizdeki çocuk için de geçerlidir.
Ne yazık ki annelerine benzememe çabasına giren birçok kız çocuğu erkeklere benzediler. Kendi değerlerini eril üretim standartları üzerinden tanımladılar. İlk başlarda başarı çok keyifliydi fakat başarıları sürdükçe zamanları ve enerjileri üzerindeki talep de artmaya devam etti. İlişki ve şefkat benzeri dişil değerler, başarı hedefleri yanında ikinci plana atıldı ve çoğu kadın asla "yeterli" olamayacaklarına inanmaya başladı.
