asli zey
@aslizey
18 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
bana biraz da nasil bir insan oldugumu hatirlatti. neyi yanlis yapiyorum nasil umursamiyorum veya nasil umursadigimi saniyorum. bir insanin fiziksel ihtiyaclarinin yerine getirilmesi onu ruhsal olarak doyurmuyor. iza ailesine gore cok iyi bir evlatti, komsulara gore de cok iyi bir evlatti. ama ailesinin ona en cok ihtiyaclari oldugunda yanlarinda degildi. ailesi bu sekilde gormese ona bu konuda hic kizmasa bile ben kendime cok kizdim. fark etmemek, gormemek, hissetmemek bunlarin hepsi kisinin kendi hatasi. ama yalniz kalmak da iyilestirmiyor. keske izanin mutlu olabildigini gorseydik. icimdeki bir ses gercek mutluluga hicbir zaman ulasamayacagini soyluyor, ve en buyuk suclusunu hatta kendisinden bile daha buyuk suckuyu antal olarak goruyorum. cunku antal her seyin farkinda olarak izayi yalniz birakiyor, izaninsa mutsuzlugu kaderi gibi benimseyip yasamasindan baska sansi yok
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
kitabi begendim. basta ne kadar okumasi zor ve yavas ilerlese de sonlara dogru akicilik kazandi. zaman ve onun harcanmasi, arkadaslik iliskileri ve hatirlamak hakkinda degisik bakis acilari ve fikirleri vardi yazarin. yasadigimiz anin onemine varamiyoruz cogu zaman, nasil akip gectigi, neye akip gectiginin onemi ya hic umrumuzda olmuyor olsa da cok gec oluyor. belki kendime bir seyler kattim belki de kattigimi sandim. unutup unutmadigimi zaman gosterecek
kesinlikle surukleyici elinizden birakmak istemeyeceginiz bir kitap. karakterin gecmisle surekli olaylari bagdastirmasi, normal zamanda neler oldugunu veya olacagini merak ederken, hatiralarini da okumanin cok farkli keyif verdigi bir kitapti benim icin. zamaninda en dogru karari verdigine inansa da, hayatinin sonlarina gelince o gecen tum hayatini aslinda cok farkli da yasayabilecegini fark etmesi ice cok uzucu bir durum. yaptigi kararin yanlis oldugunu dusunse de belki en basta vatanini degil de buyuk sevgi besledigi sevgilisini secse yine de pisman olacakti. cunku bazen yapilabilecek hicbir secim dogru olmaz.
kitaba buyuk bir heyecanla baslamama ragmen ilk 20 sayfasi beni icine cekemedi ve uzun bi ara vermek zorunda kaldim fakat ne zaman ki tekrar oturup kitabi bitirdim, son 50 sayfasini okumasi cok keyifliydi. bahsettigi ikinci karakterin (dr) basindan gecenler, uzun sure kapali kaldiginda kendini kaybetmemeyi nasil basardigi fakat sonra bir nevi kendini kaybetmesi, satranca olan tutkusu hepsini okumasi cok zevkliydi. kitabin daha da devaminin olmasini istedim fakat tadinda bir yerde bittigjni dusunuyorum. stefan zweigin cok da depresif olmayan bir romaniydi diyebilirim.
kitabi az once bitirdim, bazi hikayeleri beni aglatacak kadar etkilerken bazilaribi notmal sekilde okumus oldum. ayni olayin etrafinda farkli farkli insanlarin hayatlarini okumak cok keyifli geldi. genel olarak begendigim bir kitap oldu.
