Ömer Seyfettin'in şiirlerinin,mensur şiirlerinin,fıkralarının bir kısmının toplandığı bir kitap.Şiirlerin ilk kısmına baktığımız zaman oldukça fazla terkipli Arabi ve Farisi kelimeler bulunmaktadır.Yani şu varsayıma varabiliriz ki Ömer Seyfettin'de gençlik yıllarında terkipli ağır bir dil kullanmıştır.Kitabın ilerleyen sayfalarındaki şiirlere bakıldığı zaman ise Ömer Seyfettin'in o savunduğu sade,terkipsiz,halkın anlayacağı Arapça,Farsça etkisinden arınmış bir dil görmekteyiz.Yani şiirlerinde,Yeni Lisan makalesinde bahsettiği İstanbul Türkcesi kullandığını görmekteyiz.
Kuşları boğdular,çimenleri söktüler,yollar çamur içinde kaldı.
Dünya değişiyor dostlarım.Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz.Günün birinde yol kenarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz.Bizim için değil ama,çocuklar,sizin için kötü olacak.Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük.Sizin için kötü olacak.Benden hikayesi.