" Evi aydınlatan ışık, çocukların gözlerindeki parıltıdır. "
Karanlığa esir olmuş iki kişi, evi de karanlık ister yürekleri gibi. Belki de kendi parıltıları elinden alındığı için öfkeli kalırlar dünyaya. O yüzdendir diğer parıltılara tahammülsüzlük, o yüzdendir bitmeyen kasvet ve bu kavga. Elinden tutmalı mı karanlıkta boğulmuş çocukların? Yoksa kurtarmaya mı çalışmalı kendi parıltısını? Sonhabarda dala tutunmuş tek yaprak, canlı sayılır mı ?