Asuman şk
@asuman13
Öğretmen
Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Türkçe Eğitimi
Karabük
226 okur puanıAralık 2020 tarihinde katıldı
36 yaşında düştüğü belediye çukurundan 76 yıldır ruha işleyen dizeleriyle seslenen Orhan Veli’yi anladığım bu satırlar içimde bir yerde hep yaşayacak. Yoksulluk, çaresizlik, kuvvetli bir kalem olmasına rağmen siyasetle ezilen bir ruhun kısa ömrüne sığdırdığı ve aşık olduğu kadına yazdığı mektupları okumak şiirlerini daha anlamlı kıldı bende.
Ölümle pençeleştiğini bilmeden Veli’ye yazdığı mektubunda onu rüyasında gördüğünü ve bir an evvel uzun uzun cevabını beklediğini yazan Nahit Hanım, ölüm haberinin gelmesiyle neler hissetti acaba? Veli belki de sancılı geçen mektup bekleme günlerinde nazını seve seve çekerken yazmıştı Nahit Hanım şu dizeleri;
Ötesi yok şehre ulaşınca kaderin yolu
Pişman bir el kapayacak kapısını ömrünün;
Hatırlayacaksın beni gözlerin yaşla dolu,
Güzelliğin yalnız mısralarımda kaldığı gün.
Bir Garip Orhan Veli’yim derken kaderini çizmişti bilmeden ya da hissetmişti. Cebindeki üç beş kuruşla ömür geçirmiş ama ölümsüz dizelerin de şairi olmuştu. Zaten saraydan da sanat çıkmazdı ya o da ayrı.
Edebi türler içinde mektup kişinin şahsi tarihini en iyi yorumlayabileceğimiz türdür bence otobiyografiden daha özel daha güzel…
Meraklıları için naçizane tavsiyemdir ki;
Sabahattin Ali’nin “İki Gözüm Ayşe”,
Nurullah Genç’in
“ İntizar” kitapları bu türün en güzel örneklerini barındırıyor.
Nahit Hanım’ın ölümüne değin yayınlanmasına izin vermemesi boşa değilmiş. Veli’yi daha yakından tanımak isteyenlere tavsiye
🩵 Sana senden şikayet eden mektuplar yazıyorum.
🩵 Bugün için sana da bana da bu kadar imkansız görülen bir saadet, günün birinde gerçek olabilirse bütün ömrüm içindeki kayıplarından hiçbirine üzülmeyeceğim.
🩵Nazım en çok sana geçer.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yazmanın keyfine varmış bir yazarın otobiyografik eseri… Fiziksel olarak hacmi az olsa da derinliği, cümlelerindeki ustalık ile etkileyici bir anlatı. Sade ve çarpıcı bir üslup; ilginç zamanlardan geçmiş bir yürek… Mülteci olmak, dil bilmemek ama hayata sarılmak, yılmamak, pes etmemek. Okumayanın çok şey kaybedeceği bir kitap.
🩵 Şifreli yazılarımı, tuttuğum hatıra defterimi ve ilk şiirlerimi Macaristan’da bıraktım. Erkek kardeşlerimi, annem babamı, haber bile vermeden, bir veda bile etmeden geride bıraktım ama hepsinden de önemlisi o gün, 1956.i Kasım sonu, bir halka olan aidiyetimi kesin olarak kaybettim.
🩵 Okuyorum hastalık gibi bir şey bu. Elime ne geçerse, gözüm neye değerse oluyorum: dergiler, okul kitapları, ilanlar, sokakta bulduğum kağıt parçaları, yemek tarifleri, çocuk kitapları, kağıda basılmış ne varsa.
🩵 Dün daha güzeldi her şey. Ağaçlarda şarkılar, saçlarımda rüzgâr, açılmış avuçlarımda güneş!
🩵 Öncelikle yazmak gerekir elbette, sonra da yazmaya devam etmek. Kimsenin umrunda değilken bile. Kimsenin asla umrunda olmayacağı duygusuna kapılırken bile. Yazılmış kâğıtlar çekmecelerde birikirken ve diğerleri yazılırken unutulurken bile.
🩵 En çok da kaybettiğim özgürlüğüme ağlıyorum.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti
İnsanların kaderine üzülmeyi bırakalı yıllar olmuştu, neticede yaradan ben değildim, üzülmek çözüm değildi. Ta ki Acibe’nin yaralarına dokunana kadar…
Nefis bir kurgu olmasının dışında, insanlığın hep kanayan yaralarına dokunması ürkütücü derecede gerçek . Pek çok şeyle tatlı tatlı yüzleştirip sarsıp geçti. Hep savunduğum herkes anne olmamalının gerçeğini okumak üzücü. Zorbalığın küçücük bir kalbi nasıl paramparça ettiğine içli içli ağlarken, bazı genç adamları alnından öpesim geldi. Aslında hayat hiç karmaşık değil. İyi insan olmak öyle kolay ki kötülük yapmak daha zor ve yıpratıcı. Bazı etik değerleri yok saymak bir aileyi paramparça bir enkaza çevirirken aynı okla yaralanan iki küçük kalp birbirine şifa oluyor biri yorulana kadar. Trajikomik sonu okuyunca içten bir: “Oh be!” demedim dersem yalan olur.
Esra’m sen hep yaz, kelimelerin bitmesin
🩵 Ben dün gece kendi isteğinle öldüm. Yaşayan her insan kadar pişman ve ölen her insan kadar eksik işte.
🩵 Ben bir kere öleceğim, ya yaşayanlar, bir intihar kaç ölüm?
🩵Öyle sıradan, öyle herkes gibi öyle yabancı…
🩵 Sandım lakin sanmak ne fena bir cadı. Her şeyi yoluna koydum dediğim anda böyle pat diye bir cenazede buldum kendimi. Beni ittiğin kuyudan ölmeden çıkabilecek miyim acaba?
🩵 Parasının yettiği her şey kadardı annem.
🩵 Sevmek büyük imtihan.
🩵 Şimdi gitmeliyim. Günün birinde ‘benden bu kadar’ diyebilecek miyim diye düşünür dururdum. İşte şimdi diyorum Nazenin, ‘benden bu kadar’. Beni hep yüreğinde taşımanı istemiyorum çünkü yürekte taşınanların bir yük olduğunu kepaze bir yaşam sürerek anladım. Sen beni anla ve hatırına geldiğim vakitlerde gülümse kafi. Biliyor musun, seni çok özledim…
🩵 Parçalarıma ayrıldım ve sonra yanlış yerden birleştim.
🩵 Birdendire altüst olan dünyamın, altı mı üstünden daha
