Anneler Günü haricinde annesine, annesi yaşadığı sürede onu sevdiğini hiç söylememiş bir çocuğun gözünden fotoğraflarla anlattığı annesinin bir portresi. Merak duygusunu ve keşfetmeyi hayat ilkesi edinmiş, evlenince eşini kaybedene kadar ruh gibi boş bir yaşam sürmüş, eşinin ölümü ile gerçek kimliğine kavuşmuş bir anne. Çocuklarının doğumuna elinde valiziyle bir başına giden, doktorun eşi olduğu için saygı gören ama kapılar kapandıktan sonra hep yalnız ve mutsuz bir kadın. Çoğu anne, çoğu kadın gibi. Yoldaşlarımızla ortak hayallerimiz olduğunda hayat yaşanmaya değiyor bir anlam kazanıyor yoksa sadece nefes almış oluyoruz.
Evlatlar anne babalarının ölümüyle onlarla bir hesaplaşmaya giriyor yazarımızın yaptığı gibi… Oysa 82 yıl tüm hesapları kapatmak için oldukça uzun bir süre. Boğazında düğümlenen her sözcük yerine ulaştığında anlam kazanır yoksa insana yükten başka bir şey getirmez. Sevdiklerimizi kaybetmeden, yollar ayrılmadan konuşabilmek umuduyla…
🩵 Annemiz defalarca öldü, ona romantik bir ölüm lazımdı.
🩵 Annemizin hiçbir zaman şoförü olmadı, her zaman direksiyonda oldu, kendi hayatını da başkalarının hayatını da o yönetti.
🩵 Anneme yaptığı kötülük için Tanrı’yı asla bağışlamayacağım.
🩵 Renklerin yaşlılığı kaçırdığını düşünüyordu böylece kendisini canlı renklere bürüyordu.
🩵 Bizi sevenler için yapılacak en iyi şey hep mutlu olmaktır.
#gkyzktpasu #iyikikitaplarvar #okudumbitti