Lavinya santorski
@asumi
Her şey geçer, her şey unutulur. Kendini bir felâketin içinde kaybetmenin mânâsı yoktur.
Onlar gibi olmak, onlar gibi giyinmek, onlar gibi yiyip içmek, onlar gibi oturup kalkmak, onların diliyle konuşmak... Haydi bunların hepsini yapayım. Fakat,onlar gibi nasıl düşünebilirim? Nasıl onlar gibi hissedebilirim?
Oysa, ben burada hayvanları insanlardan daha yakınım. Onları, tiksinmeden, şefkatle sevmesini biliyorum ve bu sevgim onlara geçebiliyor.
Kendi vatanı addettiği memleketin dibine doğru ilerledikçe, kendi kökünden uzaklaştığını hissediyor.
Talim, terbiye, iyi örnek, bunların hepsi geçici şeylerdir. Ve çevre değiştirmedikçe, insanın değişmesine imkan yoktur.
