Halkanın en ortasına oturdu bizimki. Bu satırları yazarken bile tam bir canlılıkla görüyorum onu. Kaşları çatılmış, kan çanağı gözlerle çevresindeki Agaç Adamlari'ni süzüyor. Bir yandan da korkunç, biçimsiz bacaklarindan birini kaldırıp yamru yumru ayak parmaklariyla karnını kaşıyor. En eski düsmanim Kızılgöz... canavar... atavizm...
Bu satırlar olaydı ama kitabın önceki saçmaydı rüyadan bir anda başka bir şey anlatmaya başlaması bana saçma geldi maalesef