ate.
@atlabenle
sonríe aunque te estés muriendo
gelecegin julidesi
Lise
34 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Hayat bazen çizgi filmlerdeki gibiydi. Uçurumdan koşarak geçebileceğini sanırdın ve havada asılı kalırdın. Bir an durup aşağı bakar, yerin artık olmadığını fark ederdin. O an düşeceğini anlardın ama artık geç olurdu, yapacak hiçbir şeyin kalmazdı.
Her insanın hayatında asla unutamayacağı, dünyasını başına yıkan anlar vardır. O yaşanan her anda, aslında farklı birine dönüşürüz. Tecrübe, acı ve yaşanmışlık insanı başka biri kılar. Tecrübeler, acılar ve yaşanmışlıklardan artık kendimi tanıyamıyordum. Ezel Asral değildim ben artık, bir canavardım ve bu soyut değildi.
Yaşadığım her şeyin ardından bir şekilde ayakta durmayı başarmıştım. Artık ayaklarım kanıyordu, paramparça olmuşlardı. Ben lanetliydim, kanım lanetliydi. Babamın bana bıraktığı pisliğin kalıntılarını ruhumun en derininde taşıyordum.
Bu kalıntılar beni öldürüyordu. İçimden söküp atamıyordum ve her saniye daha da büyüyorlardı.
Keyifle kapının pervazına yaslandım, yüzümdeki sırıtışla Haris'in can çekişlerini izledim. Haris kanlı gözleriyle bana baktı, bu öfke dolu bir bakıştı.
Morana.
Morana, “ölüm” demekti. Arsen Morana gözlerinde ölümü taşıyordu, damarlarında kurbanlarının kanı akıyordu. Düşmanları toprak oluyor Morana tarih yazıyordu. Tara’nın yaşadığı şehir olan Savana’da herkes kimden uzak durması gerektiğini biliyordu. Bunlar ölümü düşleyen Tara’nın umurunda değildi.
Uzun boylu yabancı, onu karanlığa çekip kulağına fısıldadı.
“İşığını kaybeden yıldız, şimdi kollarımdasın. Derin bir nefes al, ölümü düşlesen de sana hayatı tattıracağım.”
Ölümün kızı Tara, ölümü zırh gibi kuşanan adamın kollarına kendini bıraktı.
