İnsanlar geçmiş, şimdi ve gelecek kavramlarını yaratıp bunu takıntı haline getirirler. O yüzden hep mutsuzlar.Bir benliğe sahipler. Bu benlik sadece geçmiş için pişmanlık duyarak ve gelecekten korkarak aslında tek gerçek olan şimdiki zamanın öylece akıp gitmesine izin veriyor.
Yaklaşan makine dünyasında benlik kaybolacak, geçmiş ve gelecek de anlamını yitirecek.
Yaşadığımız süre boyunca mutlu olduğumuz anlar o kadar da fazla değil. Çoğunluğu ızdırapla ya da ne zaman geleceğini bilmediğimiz kısacık mutluluk anlarını beklemekle geçiyor.
Kendisinin insan olduğunu sanan hümanoidler hafızaları ve hesaplama yetenekleri gibi özelliklerini mümkün olduğunca sıradan bir insan seviyesinde sınırlandırmalı ve korku,pişmanlık, mutluluk gibi insanı duyguları da hissedebilmeli. Bunun için tıpkı insanlar gibi ne yaparsa yapsın sonunda öleceğini de bilmeli. Çünkü tüm duyguları daha güçlü hissedebilmek için hayatın sonsuz olmadığının farkında olmak gerekir.
Başkaları, dünya, adalet,sürekli birilerinden bizim intikamımızı alır ama onlar aldıkları intikamın bize fayda sağlamadığının, aksine bizi yok ettiğinin farkına varmazlar.İntikamımızı alarak bizi kurtardıklarlarını zannederken aslında bizi yok ederler.